«سرخ و سیاه» در وضعیت قرمز

یکی دیگر از محورهای بحث درباره «سرخ و سیاه»، مقایسه آن با تجربه‌های قبلی آیدا پناهنده و دیگر مجموعه‌های تاریخی نمایش خانگی است.

 «در انتهای شب» بیش از هر چیز بر جزئیات زندگی روزمره، روابط خانوادگی و پیچیدگی‌های عاطفی آدم‌ها تکیه داشت. پناهنده در آن مجموعه نشان داده بود که برای خلق موقعیت‌های تاثیرگذار، لزوما به اتفاقات بزرگ یا دیالوگ‌های پرطمطراق نیاز ندارد. همین ویژگی باعث شده است برخی مخاطبان انتظار داشته باشند «سرخ و سیاه» نیز از همان دقت در شخصیت‌پردازی و ظرافت در گفت‌وگوها برخوردار باشد.

 از سوی دیگر، مقایسه این مجموعه با «جیران» نیز از منظر بازنمایی روابط عاطفی و میزان صراحت در دیالوگ‌های تاریخی مطرح شده است. این مقایسه نشان می‌دهد که مساله زبان در سریال‌های تاریخی نمایش خانگی به موضوعی فراتر از یک اثر خاص تبدیل شده است.

 البته تفاوت میان جهان داستانی این مجموعه‌ها را نباید نادیده گرفت. «سرخ و سیاه» بیش از آنکه بر مناسبات درباری و زندگی شاهانه متمرکز باشد، به زندگی طبقات فرودست و مواجهه آنها با قدرت می‌پردازد. بنابراین، زبان شخصیت‌ها نیز باید متناسب با موقعیت اجتماعی و تجربه زیسته آنها ارزیابی شود.

با این حال، آنچه تاکنون بیش از همه نام این مجموعه را به موضوع بحث تبدیل کرده، فقط داستان و کیفیت فنی آن نیست؛ بلکه حاشیه‌های مربوط به زبان شخصیت‌ها و میزان صراحت … …