بازار
در روزهای اخیر، تلاش‌های دیپلماتیک قطر و پاکستان برای کاهش تنش میان تهران و واشنگتن توجه بیشتری برانگیخته است. عباس عراقچی، وزیر امور خارجه ایران، در گفت‌وگوی سی‌ویکم اکتبر با الجزیره از تلاش آمریکا برای گفت‌وگو را استقبال کرد، اما تأکید داشت که مذاکره مستقیمی برنامه‌ریزی نشده است. او از رایزنی‌ها درباره کوتاه‌شدن زمان اجرای پیشنهاد ایران برای بازگشایی تنگه هرمز، از هفت روز به پنج و سپس دو روز، سخن گفت؛ موضوعی که همچنان در مرحله بررسی و مشروط به توافق بر سر تعهدات متقابل است. نامه جی‌دی ونس به محسن رضایی و بحث‌های پیرامون تغییر لحن واشنگتن نیز هنوز به توافقی مشخص نینجامیده‌اند، اما از بازماندن مسیر دیپلماسی حکایت دارند.
اهمیت نقش قطر تنها در انتقال پیام میان دو طرف خلاصه نمی‌شود. دوحه در سال‌های گذشته کوشیده است همزمان روابط خود را با واشنگتن، تهران و دیگر بازیگران منطقه حفظ کند. همین موقعیت، ظرفیت میانجیگری آن را افزایش داده است. البته میانجیگری زمانی به نتیجه پایدار می‌رسد که از انتقال پیام فراتر رود و به توافقی روشن درباره ترتیب اقدامات، تضمین اجرا و سازوکار راستی‌آزمایی بینجامد. تجربه بحران‌های گذشته نشان داده است که اعلام آمادگی برای مذاکره، بدون توافق بر سر چگونگی اجرای تعهدات، برای پایان‌دادن به چرخه بی‌اعتمادی کافی نیست. …
