گفتگو با آذر شاه‌آبادی درباره قیمت‌های نامتعارف آثار هنری

هفت صبح|  دنیای نقاشی و گالری‌داری در ایران امروز، بیش از هر زمان دیگری در مرزی بین عشق ناب به تصویرگری و فشارهای خردکننده اقتصاد هنر در حال زیستن است. روزگاری نقاشی پناهگاهی خلوت و آرامش‌بخش برای ذهن‌های خیال‌پرداز بود؛ جایی که بوم سفید با رنگ و شور انسانی جان می‌گرفت و چشم‌اندازی تازه به جهان می‌گشود. اما واقعیت این روزها، سایه سنگین هزینه‌های جانبی، اجاره‌های بالای سالن‌ها، ورودی‌های سرسام‌آور نمایشگاه‌ها و قیمت‌گذاری‌های شگفت‌آوری است که گاه مخاطب عام را فراری می‌دهد و هنرمندان جوان و مستعد را پشت درهای بسته نگه می‌دارد.

 

در میان این دغدغه‌ها و شلوغی‌های روزمره، هنوز هستند کسانی که ترجیح می‌دهند آموزشگاه کوچکشان را به مأمنی برای انتقال ذوق تبدیل کنند و فراتر از سودهای سریع کیوریتوری(نمایشگاه‌گردان)، نگران پر و بال گرفتن هنرجویانشان باشند. «آذر شاه‌آبادی» نقاش، مدرس و کیوریتوری است که مسیر هنری‌اش نه از معاملات پرزرق‌وبرق مارکت‌های لوکس، که از پای تخته‌سیاه یک کلاس ابتدایی و اشتیاق خالصانه کودکی آغاز شده است. او این روزها هم در خلوت خود روی بوم‌های مفهومی و سورئال کار می‌کند، هم در آموزشگاهش به نسل جدید تکنیک‌های رئال و سورئال می‌آموزد و هم گاهی در کسوت کیوریتور، بار امانت هنرجویان را برای ورود به بازار کار بر دوش می‌کشد.

  تولد نقاش پای تخته‌سیاه کلاس اول

ورود آذر شاه‌آبادی به جهان رنگ و خط، به سال‌های ابتدایی زندگی‌اش بازمی‌گردد. زمانی که استعداد مانند جرقه‌ای زیر خاکستر، تنها منتظر یک تلنگر ساده بود. او آغاز این مسیر دور و دراز را این‌گونه مرور می‌کند: «من از هفت‌سالگی نقاشی کشیدن را به شکل جدی در درون خودم احساس کردم و شروع شد. یادم هست کلاس اول دبستان بودم. یک روز معلم اصلی‌مان غیبت کرده بود و نیامده بود؛ به جای او یک معلم‌یار به کلاسمان آمد. او گچ را برداشت و پای تخته‌سیاه یک طرح کشید؛ یک برگ بود، یک دایره و پنج گلبرگ دورش. بعد رو کرد به کلاس و گفت هرکس می‌تواند مثل این را بکشد.

  …