کریستیانو در نامه خداحافظی خود در ۵ نوامبر نوشت: «می‌خواستم پیروز شوم، می‌خواستم بهترین باشم. می‌خواستم تاریخ‌سازی کنم. من همیشه از خودم توقع بالایی داشتم، همیشه بیشتر می‌خواستم، همیشه باور داشتم که می‌توانیم جلوتر برویم و تمام توانم را برای این پیراهن گذاشتم.» بدون شک، کارنامه کاری او بی‌نقص است.
پیش از آن که اسکولاری در اوت ۲۰۰۳ که او تنها ۱۸ سال داشت، در یک بازی دوستانه مقابل قزاقستان به او میدان بدهد، پرتغال تنها در سه جام جهانی و سه جام ملت‌های اروپا (یورو) شرکت کرده بود. از آن زمان به بعد، او نه تنها کشورش را به تمام تورنمنت‌های بزرگ ملی رساند، بلکه قهرمان یورو ۲۰۱۶ (با وجود ترک فینال به دلیل مصدومیت) و لیگ ملت‌های ۲۰۱۹ و ۲۰۲۵ نیز بود. ژوائو نونو کوئلیو، جامعه‌شناس، به نشریه «اکسپرسو» می‌گوید: «کریستیانو شناخته‌شده‌ترین فرد پرتغالی در تمام دوران‌هاست.»
خداحافظی بهترین گلزن تاریخ، هم در رده کلی (۹۸۵ گل) و هم در رده ملی (۱۴۶ گل)، خلأیی را به جا می‌گذارد که پر کردن آن تقریباً غیرممکن است. پدرو پروئنسا، رئیس فدراسیون فوتبال پرتغال تاکید کرد: «فراتر از یک بازیکن؛ یک مرد، یک ورزشکار، یک الگو، یک قهرمان، یک رهبر. کاپیتان ما. فراتر از پیروزی‌ها، جام‌ها و رکوردها، فراتر از اینکه او بازیکنی با بیشترین بازی ملی در تاریخ (۲۳۴) و بهترین گلزن است، چیزی که ماندگار می‌شود الگو بودن و الهام‌بخشی اوست. الهام‌بخشی کسی که پرتغال را به تمام دنیا شناساند.»
در واقع، خداحافظی او به یک مسئله ملی تبدیل شد. آنتونیو ژوزه سگورو، رئیس‌جمهور، اظهار داشت: «من از کریستیانو رونالدو به خاطر نحوه نمایندگی‌اش از تیم ملی، الهام بخشیدنش به پرتغالی‌ها و بردن نام پرتغال به سراسر جهان تشکر می‌کنم.»
لوئیس مونته‌نگرو، نخست‌وزیر، که با احترام فراوان او را بدرقه کرد، گفت: «ما باید ذهنیت غلبه بر مشکلات، ذهنیت … …
دانلود از کافه بازار
