جنگ اخیر بار دیگر نشان داده است که امنیت خلیج فارس را نمیتوان علیه یکی از مهمترین کشورهای ساحلی آن طراحی کرد. با این حال، تبدیل این واقعیت به یک سازوکار پایدار، به چیزی فراتر از دعوت ایران به نشستهای منطقهای نیاز دارد: تهران و همسایگانش باید درباره قواعد مشترک امنیت، تعهدات متقابل و پیوند منافع اقتصادی به توافق برسند.
این بخش بهصورت خودکار گردآوری شده است. برای مطالعه کامل خبر، به منبع اصلی مراجعه کنید.
اقتصاد۲۴- حمله آمریکا و اسرائیل به ایران، الگوی امنیتی متکی بر حضور نظامی آمریکا را با پرسشهای تازهای روبهرو کرده و بحث درباره سازوکار امنیت جمعی کشورهای ساحلی خلیج فارس را دوباره به دستور کار دیپلماسی منطقهای بازگردانده است. از پیشنهاد عمان برای پیمان عدم تجاوز میان هشت کشور ساحلی تا تاکید تهران بر امنیت بدون حضور قدرتهای فرامنطقهای، نشانههایی از شکلگیری یک بحث تازه دیده میشود؛ بحثی که برای ایران فقط به معنای حضور در یک ائتلاف نیست، بلکه به معنای مشارکت در تعیین قواعد نظم آینده خلیج فارس است. موضوعی که حتی چهرههایی مانند انور قرقاش به آن معترفند. گفتوگو با تهران ضرورتی که فراموش شده بود
گفتههای اخیر مقامهای عمان، قطر و امارات نشان میدهد که در بخشی از محاسبات منطقهای، ضرورت گفتوگو با تهران بیش از گذشته به رسمیت شناخته میشود. سخنان نخستوزیر قطر درباره تلاش برای پیشبرد روند صلح میان ایران و آمریکا، مواضع بدر البوسعیدی وزیر خارجه عمان در کمبریج و تأکید انور قرقاش، مشاور دیپلماتیک رئیس امارات، بر اینکه ایران و کشورهای عربی در این جغرافیا ماندگارند و باید اختلافاتشان را حل کنند، هرکدام از زاویهای متفاوت به یک واقعیت اشاره دارند: هیچ ترتیبات امنیتی پایداری در خلیج فارس بدون در نظر گرفتن ایران شکل نخواهد گرفت.
با این حال، هنوز فاصله زیادی میان پذیرش ضرورت حضور ایران و توافق بر سر نقش و حدود این حضور وجود دارد. آنچه امروز در منطقه جریان دارد، بیش از آنکه شکلگیری یک ائتلاف واحد و آماده باشد، رقابت میان چند تصور متفاوت از امنیت آینده خلیج فارس است؛ تصوری که در یک سوی آن تداوم اتکا به ترتیبات نظامی موجود قرار دارد و در سوی دیگر، تلاش برای ساختن چارچوبی منطقهای که کشورهای ساحلی در آن سهم اصلی را داشته باشند. تغییر محاسبات امنیتی در خلیج فارس …