خویشتنداری راهبردی به معنای چشم‌پوشی از حقوق ملی نیست؛ بلکه به معنای آن است که یک کشور اجازه ندهد بحران‌های دیگران، اولویت‌های امنیتی او را تعیین کنند. در جهان پرآشوب امروز، گاهی مهم‌ترین پیروزی یک کشور نه در افزودن بر تعداد جبهه‌های رویارویی، بلکه در جلوگیری از ایجاد جبهه‌های غیرضروری است.