وقتی نام ارنست میلر همینگوی به میان می‌آید، اول تصویر مردی به ذهن می‌رسد که در آفریقا شکار می‌کند، در اسپانیا به تماشای گاوبازی می‌نشیند، یا در کوبا با قایق کوچک خود به دل دریا می‌زند. اما این تصویر بیرونی، تنها پوسته‌ای‌ است بر جهان داستانی او که در زیر آن جریان دارد؛ جهانی آفتابی و خشن، سرشار از سکوت، …

در تاریخ ادبیات جهان، به‌ندرت می‌توان نویسنده‌ای را یافت که همچون آلکسی ماکسیموویچ پشکوف، معروف به ماکسیم گورکی (۱۹۳۶-۱۸۶۸)، تجربه زیسته‌ خود را تا این اندازه در تار و پود آثارش تنیده باشد.