نقدی بر یادداشت «پایان حکومت خدا» به قلم «یدالله کریمی پور» که روز بعد از تشییع رهبر شهید منتشر کرده است و در فضای مجازی دست به دست می شود.

حکمت این بود که «رهبر کتابخوان و متفکر زمان» جایی به خاک سپرده شود که با زیستنش، نسبتی ژرف داشته باشد.

والودیا، اهل گرجستان، مرا به کناری کشید، به اطراف نگاه کرد تا کسی ما را نبیند. دهانش را به گوشم نزدیک کرد و آهسته گفت: استالین مرد. ما در چنین فضایی بودیم که حتی کسی جرات فکر کردن درباره مرگ استالین را هم به خودش نمی داد....

والودیا، اهل گرجستان، مرا به کناری کشید، به اطراف نگاه کرد تا کسی ما را نبیند. دهانش را به گوشم نزدیک کرد و آهسته گفت: استالین مرد. ما در چنین فضایی بودیم که حتی کسی جرات فکر کردن درباره مرگ استالین را هم به خودش نمی داد....

روایت تشییع کاروان «شهید ایران» از قم تا عراق و درنگی در نوشته‌ی توهین آمیز و کینه توزانه آن چهره سیاست

«جمهور مسلمان ایرانی»، یک بار دیگر ظهور کرد. این بار برای تشییع میلیونی «امام شهید».

روایتی از تجربه ای زیسته: از جشن تولد بچه های شهرک غرب در روز «تشییع امام» تا تولدی دیگر در «تشییع آقا» و تاملی در معنای «وداع»

اهل فلسفه می‌گویند: «ابَر انسان»، انسانی که به راستی از ترس و هراس های خیالی درون، رها شده‌ و به آزادی راستین رسیده و چنان از ساحت های گوناگونی برخوردار است که در زمان خود شناخته نمی شود....

تشییع آیت الله شهید سیدعلی خامنه ای، برخاستن مقابل دو جریان است: اولی ناسیونالیسم ایرانی - عربی سلطنت گرا و دومی: ملی گرایی روشنفکری و ایرانشهری ایرانگرا

خواهش می کنم این متن را با دقت بخوانید!

همواره در تجربه های حکمرانی پیشینی، پیام هایی از نوع «علی الاصول»، با بی توجهی به چهارچوب «متن پیام» و رفتن به «حواشی» و در نتیجه، خروج جریان ها و مخالفت چهره هایی روبرو شده است.