تمام بودِ ما و همه‌ی قطعات زندگی‌مان به‌واسطه‌ی روایتی که از زندگی خویش می‌سازیم صورت‌بندی می‌شود.

فیلم Everything Everywhere All at Once را می‌توان نمونه‌ای برای اندیشیدن از طریق نظریه‌ی جهان‌های ممکن در نظر گرفت

پس از تجربهٔ جنگ، چگونه می‌توان نوشت؟ در جهانی که ویرانی‌های آن جنگ، شکست بسیاری از آرمان‌های انسانی و ناتوانی تمدن در جلوگیری از شر را آشکار کرده بود، آیا هنوز می‌شد با همان زبان پیشین دربارهٔ معنا، پیشرفت و انسان سخن گفت؟