جنگ به چیزی بیشتر از توان نظامی نیاز دارد: مشروعیت داخلی، بینالمللی و اخلاقی. این مشروعیت میتواند در فرایندی طولانیمدت ساخته شود که آن را «روایتسازی پیشاجنگ» مینامیم. در این فرایند، یک بازیگر سیاسی تصویری از طرف دیگر میسازد که اعمال خشونت علیه آن، ضروری، عقلانی و اخلاقی به نظر برسد. روایتها به تنهایی جنگ ایجاد نمیکنند؛ اهداف استراتژیک، فرصت سیاسی، محاسبه قدرت و رفتار طرف مقابل را به داستانی قابل قبول برای جامعه ترجمه میکنند.
در شکل عریان پروپاگاندا، گزارهای مانند «آنها دشمن هستند» تکرار میشود؛ در روایتسازی، جهانی ساخته میشود که چرایی و چگونگی دشمن بودن در آن تثبیت شده است. رسانهها، گزارشهای امنیتی، نهادهای فکری و صنعت سرگرمی در این فرایند مشارکت دارند. یک دولت فقط اعلام نمیکند که «باید حمله کنیم»؛ پیشتر میکوشد جهانی بسازد که حمله در آن گریزناپذیر باشد. معرفی مسئله به عنوان «تهدید وجودی»، پذیرش عبور از قواعد عادی سیاست را آسانتر میکند.
روایت، آزادی عمل راهبردی میسازد و چهار کارکرد اصلی دارد: تثبیت دشمن، مشروعسازی خشونت، مدیریت افکار عمومی و شکل دادن به حافظه جمعی. مخاطب، رخدادهای جدید را در قالبی از پیش ساخته تفسیر میکند؛ عباراتی مانند «دفاع پیشدستانه» و «خسارت جانبی» حساسیت نسبت به خشونت را کاهش میدهند؛ و حتی پس از پایان عملیات، نزاع برای تعریف معنا و پیروز جنگ ادامه مییابد. تاریخ را فقط طرف برنده نمینویسد؛ روایت برنده نیز در نوشتن آن سهم دارد. …


دانلود از کافه بازار




































































































