سگهای پرسهزن، چه دارای صاحب باشند و چه بدون صاحب، در صورت نداشتن کنترل و نظارت کافی میتوانند برای شهروندان و محیط زیست خطرآفرین باشند. از مهمترین پیامدهای حضور این حیوانات، احتمال انتقال بیماریهایی همچون هاری، کیست هیداتیک، بروسلوز و لپتوسپیروز و همچنین افزایش موارد سگگزیدگی است.
حضور گلهای سگها در حاشیه شهرها و دسترسی آسان آنها به منابع غذایی، بهویژه پسماندهای رهاشده و غذارسانی غیراصولی، از جمله عواملی است که به افزایش جمعیت آنها دامن میزند. این مسئله در کنار ضعف آموزش عمومی و نبود مدیریت یکپارچه، ضرورت بازنگری در شیوههای ساماندهی حیوانات پرسهزن را دوچندان کرده است.
پیامدهای این موضوع تنها به سلامت شهروندان محدود نمیشود و حیات وحش نیز از حضور سگهای پرسهزن آسیب میبیند. شکار گونههای حساس، رقابت غذایی با جانوران بومی، انتقال بیماری به حیات وحش و ایجاد ناامنی در زیستگاهها از جمله آثار زیستمحیطی این مسئله به شمار میرود. همچنین حضور این حیوانات میتواند زمینه کاهش جمعیت برخی پستانداران و پرندگان، بهویژه گونههای زمینزی، را فراهم کند.
در کشورهای مختلف، روشهای متفاوتی برای مدیریت جمعیت سگهای بدون صاحب به کار گرفته میشود که از جمله آنها میتوان به نگهداری در پناهگاهها، کنترل زاد و ولد و استفاده از سازوکارهای مالی اشاره کرد. با این حال، در ایران نبود قانون جامع مدیریت سگها، محدودیت منابع مالی، ضعف آموزش و فرهنگسازی، دسترسی آزاد حیوانات به پسماندها و نبود پایگاه اطلاعاتی دقیق از جمعیت آنها، از مهمترین موانع ساماندهی به شمار میرود. …


دانلود از کافه بازار




































































































