آنچه پرونده سوگند را تکاندهندهتر میکند، روایتهایی است که از هشدارهای این دختر درباره خطر جانی پیش از مرگش حکایت دارند. بنا بر گزارشهای منتشرشده، او از بازگشت به خانه وحشت داشته و به اطرافیانش گفته بود که ممکن است پدرش او را بکشد. اکنون علاوه بر پدر، مدیر مدرسه نیز به اتهام قصور و سهلانگاری بازداشت شده است. هنوز باید تحقیقات قضایی روشن کند چه کسانی از خطر احتمالی آگاه بودند و آیا میشد با مداخله بهموقع از مرگ این دختر جلوگیری کرد.
اما مسئله فقط مرگ سوگند صیادی نیست. قتل زنان و دختران به دست پدر، همسر، برادر و دیگر نزدیکان، سالهاست به یکی از بحرانهای اجتماعی ایران تبدیل شده است. بر اساس تازهترین گزارش سازمان حقوق بشری ههنگاو، تنها در اکتبر ۲۰۲۶ دستکم ۲۳ زن در شهرهای مختلف ایران به قتل رسیدهاند که عامل قتل ۲۲ نفر از آنان، همسر، همسر سابق، خواستگار یا یکی از اعضای خانواده بوده است. این آمار بار دیگر یک پرسش اساسی را پیش میکشد: چرا زنانی که در معرض خشونت نزدیکترین افراد خانواده قرار دارند، از حمایت قانونی و سازوکارهای پیشگیرانه کافی برخوردار نیستند؟
این در حالی است که بحث تدوین قانونی برای حمایت از زنان در برابر خشونت، بیش از یک دهه است در ساختار قانونگذاری کشور جریان دارد. لایحهای که قرار بود با تعریف مصادیق خشونت، پیشبینی اقدامات حمایتی و ایجاد سازوکارهای مداخله پیش از وقوع جرم، بخشی از خلأهای موجود را برطرف کند، سالها میان دولت و مجلس معطل مانده است. در نسخههایی از این لایحه، حتی امکان صدور دستورهای حفاظتی، محدود کردن دسترسی فرد تهدیدکننده به قربانی و سپردن موقت دختران و کودکان در معرض خطر به مراکز حمایتی پیشبینی شده بود؛ اقداماتی که ضرورت آنها در پروندههایی مانند مرگ سوگند صیادی بیش از هر زمان دیگری آشکار میشود. …


دانلود از کافه بازار




































































































