برای بسیاری از کارگران البرز، زندگی به یک محاسبه روزانه تبدیل شده است؛ محاسبه اینکه امروز کدام هزینه را حذف کنند تا فردا بتوانند سر کار حاضر شوند. کرایه راه تا شهرک‌های صنعتی، اجاره‌های سنگین و قیمت خوراک، دستمزدی را که قرار بود تکیه‌گاه زندگی باشد، به عددی ناکافی و نگران‌کننده تبدیل کرده است.

کارگران هنوز در حسرت خانه هستند، اما وعده‌های دولت فقط شعار است. پرویز زعیمی، فعال صنفی کارگران ایران پوپلین رشت، می‌گوید حق مسکن ۹۰۰ هزار تومانی حتی به چشم کارگران نمی‌آید و در حالی که نمایندگان مجلس برای خود ردیف اعتباری مسکن دارند، قشر کارگر از چنین مزایایی محروم مانده است.