این جمله در ذهنم ماند وقتی در پرواز بازگشت وزیر امور خارجه از سفر پاکستان و سپس عمان به تهران، فرصتی دست داد تا گفتوگویی مفصل با او داشته باشم؛ گفتوگویی که در آن تلاش کردم پرسشها و نگرانیهایی را که در این روزهای پرالتهاب، فراتر از محافل سیاسی و دیپلماتیک در افکار عمومی نیز جریان دارد، بیواسطه با او در میان بگذارم. تهران برای پایان دادن به وضعیت فرساینده «نه جنگ، نه صلح» چه ابتکار عملی روی میز دارد؟
آیا واشنگتن حاضر است از محاصره و فشار به عنوان ابزار تحمیل اراده سیاسی دست بردارد؟ و اگر مسیر دیپلماسی همچنان با بیاعتنایی آمریکا مواجه شود، سرنوشت این تقابل به کدام سو خواهد رفت؟ عراقچی، با وجود خستگی ناشی از سفرها و رایزنیهای فشرده در اسلامآباد و مسقط، با حوصله و خونسردی ویژه یک دیپلمات به پرسشهای«ایران » پاسخ داد.
از ابتکار دو روزه تهران گفت؛ پیشنهادی که پس از تقلیل برنامه هفتروزه به یک فرصت فشرده ۴۸ ساعته قرار بود با اجرای تعهدات آمریکا در روز اول و بازگشایی تنگه هرمز از سوی ایران در روز دوم، مسیر مذاکرات نهایی را هموار کند، اما با پاسخ مثبت واشنگتن مواجه نشد. در ادامه، گفتوگو به دشوارترین گرههای پیش روی توافق کشیده شد؛ از سرنوشت ذخایر ۴۰۰ کیلوگرمی اورانیوم غنیشده ۶۰ درصد و امکان یافتن فرمولی برای حلوفصل این مسأله تا تبعات تغییر دکترین هستهای و ملاحظات روسیه و چین در این زمینه. …


دانلود از کافه بازار































































































![[مجتبی برهان] جنبش نُجَباء؛ الگویی موفق در هماهنگی میدان و دیپلماسی رسانهای](/news/u/2026-10-30/ettelaat-g6vwh.jpg)




