اشعاری عاشقانه از ژاله اصفهانی با درون مایه ای از درد فراق و اشتیاق دیدار، در کنار طنزهای اجتماعی پانته آ صفایی و بیژن ترقی درباره ی قبر مجانی و احوال پرسی های روزمره.