در تمامی این کنفرانسها، سه مسأله در دستور کار قرار میگیرد، تلاش برای کاهش گرمایش زمین، گسترش انرژی های تجدیدپذیر و کمک به کشورهای در حال توسعه برای عبور از شرایط ایجادشده در اثر تغییرات اقلیمی.
اما در تمامی موارد همچنان فاصله زیادی بین سخنرانیهای بلندبالای سیاستمداران و واقعیات اقتصادی و زیستمحیطی جهان وجود دارد. البته مصرف نفت و گاز بهعنوان سوختهای فسیلی باید محدود شود، اما تصمیمگیری درباره صنعتی با چنین ابعاد و گردش مالی که تعیینکننده تصمیمات بزرگ سیاسی و حتی نظامی در جهان استاساسا چگونه میتواند مورد توافق سیاسیون باشد؟ چگونه و چطور باید کشورهایی را که خود بیشترین نقش را در ایجاد شرایط فعلی دارند و حالا در زمره کشورهای ثروتمند دستهبندی میشوند، راضی کرد تا به کشورهای در حال توسعه برای عبور از شرایط فعلی کمک کنند و به تعهدات خود پایبند بمانند؟
ذکر یک نکته همین جا ضروری است که وقتی از کشورهای ثروتمند و در حال توسعه حرف میزنیم نباید کشورهای در حال توسعهای مانند ایران را یکسره قربانی ببینیم. درست است که ما یکی از قربانیان تغییر اقلیم در جهان محسوب میشویم، اما در سوی دیگر از جمله تولیدکنندگان بزرگ گازهای گلخانهای هم هستیم.
حدود ۲.۱۸ درصدازانتشارگاز دیاکسیدکربن ناشی از سوختهای فسیلی و صنعتی متعلق به ایران است و تأثرآورتر این که ما در حالی در زمره متهمان اصلی تولید گازهای گلخانهای قرارگرفتهایم که ظرفیت فوقالعادهای برای تولید انرژی پاک خورشیدی و بادی داریم، اما افسوس که تاکنون کمتر از این ظرفیت بزرگ بهره گرفته ایم.
در همه کنفرانسهای تغییرات اقلیمی اخیر، مسئولان ایرانی مرتب از ضرورت اجرای تعهدات مالی کشورهای توسعهیافته و این اواخر از خسارتهای زیاد واردشده بر کشورمان در اثر جنگ سخن میگویند. البته «اکو ساید» به … …

![[سمیه میرزایی] بدتر از جنگ](/news/u/2026-11-17/ettelaat-mzsti.webp)
دانلود از کافه بازار![[سمیه میرزایی] بدتر از جنگ](/news/u/2026-11-17/ettelaat-mzsti.jpg)































































































































































