این جمله فقط یک تعریف ساده نبود؛ تصویری از مردانگی بود که در آن، احترام، مسئولیتپذیری، وفاداری و حمایت از دیگران ارزش محسوب میشد. شاید وقت آن رسیده باشد که دوباره همین تصویر را به پسران جامعهمان آموزش دهیم.
پسران ما باید یاد بگیرند که احترام به مادر، خواهر، همسر و دختر، نشانه ضعف نیست؛ نشانه بلوغ انسانی است. باید بدانند حمایت از زنان خانواده به معنای مالکیت بر آنها نیست. قرار نیست به جای آنها انتخاب کنند، مسیر زندگیشان را تعیین کنند یا آزادیشان را به نام مراقبت محدود کنند. مردانگی آنجاست که به انتخاب یک زن احترام بگذاری، حتی وقتی انتخابش با خواسته تو متفاوت است.
باید به پسرانمان یاد بدهیم که مرد بودن یعنی شنیدن، نه فقط دستور دادن؛ یعنی همدلی، نه تحقیر؛ یعنی همراهی، نه کنترل. یعنی وقتی مادری خسته است، فرزندش فقط تماشاگر خستگی او نباشد. وقتی خواهری برای رسیدن به آرزوهایش تلاش میکند، برادرش سد راهش نشود. وقتی همسری از فشارهای زندگی میگوید، شریک زندگیاش به جای قضاوت، شنونده و همراه او باشد.
البته در جامعه ما مردان بسیاری هستند که بیهیاهو چنین زندگی میکنند؛ مردانی که برای آسایش خانوادهشان از خواستههای خود میگذرند، در روزهای دشوار کنار زنان زندگیشان میمانند، بار مسئولیت را به دوش میکشند و گاهی برای اینکه مادر، همسر یا دخترشان رنج کمتری تحمل کند، از جان و توان خود مایه میگذارند. این مردان را نباید نادیده گرفت و نباید اجازه داد تصویر مرد ایرانی زیر سایه رفتارهای خشونتآمیز، تحقیرکننده و سلطهگرانه تعریف شود. …


دانلود از کافه بازار








![[شجاعالدین ابراهیمی] نجوایی تلخ با تاریخ](/news/u/2026-11-18/ettelaat-g4ec3.jpg)























































































































































