وقتی از ترومای روانی صحبت میکنیم، منظورمان هر تجربه ناخوشایند یا دشواری نیست. در واقع، منظور رویدادی است که در سطح فردی فراتر از ظرفیت روان ادراک میشود؛ یعنی روان برای پردازش آن تجربه و یکپارچهسازیاش، به معنای ادغام آن در روایتی کلی که از خودمان داریم، با مشکل مواجه میشود. چنین تجربهای معمولاً اثر پایداری بر افراد میگذارد. البته باید حواسمان باشد که تروما برای همه معنای یکسانی ندارد. رویداد برای اینکه تروماتیک محسوب شود، ویژگیهایی دارد. یکی از این ویژگیها خود اتفاق است؛ ازنظر شدت، ماهیت و میزان تکرار. بخش مهم دیگر، ویژگیهای فردی مثل ژنتیک و محیطی است که فرد در آن قرار دارد. بخش دیگر هم معناست؛ یعنی معنایی که یک اتفاق مشخص برای هر فرد دارد. هر سه این مؤلفهها تعیین میکنند که یک اتفاق برای فردی تروماتیک باشد و برای دیگری نه. چیزی به نام ترومای جمعی هم داریم؟
بله، حتماً. چون ما بهصورت جمعی هم ممکن است تجربههایی داشته باشیم که به قول «کای اریکسون»، جامعهشناس، به بافت و شبکه روابط اجتماعی آسیب زند. در واقع، جامعه با حافظه و روایتی دردناک مواجه میشود و در احساس تعلق و اعتماد اجتماعیاش تزلزل رخ میدهد. مشخصاً به احساس «ما بودن» در جامعه حمله میشود. اینکه ترومای جمعی واقعیت اجتماعی تهدیدکننده و مُخِلی است که بهصورت گروهی تجربهاش میکنیم، به این معنا نیست که همه ما دچار «اختلال استرس پساز سانحه» (PTSD) شدهایم، بلکه به این معناست که درحال زیستن در تجربهای جمعی هستیم. با توجه به ضربهای که قطعی اینترنت بر روحوروان بخش وسیعی از جامعه تحمیل کرد، آیا میشود گفت که واقعهای تروماتیک بود؟ …


دانلود از کافه بازار
































































































































































