از روزی که همرزمان شهید مجید کاظمی برای همسرش تعریف کردند که آقای خلبان همیشه خندان در چه عملیات‌های پرخطری شرکت می‌کند و در آسمان چه رشادت‌ها و دلاوری‌هایی نشان می‌دهد، یلداخانم با دلواپسی ساک سفر او را می‌بست، اما هر بار که آقای پدر به سلامت برمی‌گشت خوب می‌توانست با لبخندهای شیرین و چهره همیشه آرام خود، دل همسر و دختر نازدانه‌اش را قرص کند. آن روز هم که مجید خبر داد قرار است به ماموریت برود، یلداخانم تصور می‌کرد این بار هم آسمان امانت او را به سلامت پس می‌فرستد: «روز اول جنگ بعد از شنیدن خبر حمله دشمن، مدرسه‌ای که من یکی از معلمانش هستم، تعطیل شد و درحالی‌که اولیای دانش‌آموزان برای بردن فرزندانشان به مدرسه می‌آمدند، من هم به مدرسه دخترم رفتم تا او را به خانه برگردانم. در مسیر مجید با من تماس گرفت و گفت ساک سفرش را برای ماموریتی که در پیش دارد، حاضر کنم.» مجید و ٣خلبان و خدمه‌ای که قرار بود با آنها به پایگاه نظامی العدید حمله کنند، خوب می‌دانستند انبوه سامانه‌های شناسایی راداری و پدافندی مجهز دشمن، آسمان را برای آنها به مسیری بی‌بازگشت تبدیل کرده است، اما مجید حتی وقتی برای بردن ساکش آمد، بی‌وداع رفت تا دلشوره به دل یکتا و مادرش نیندازد: «توی همان راهرو ساکش را از من گرفت و رفت. حتی شب بعد هم که از پادگان تماس گرفت نگفت قرار است به چه ماموریت خطرناکی برود.»
پایان ١٤٨ روز انتظار …
دانلود از کافه بازار
