هیچ هنرمندی نباید به دلیل اختلاف با یک مدیر یا موضعگیری در یک مقطع زمانی، برای همیشه از امکان فعالیت محروم شود. مسئله، معیارهای متغیری است که ظاهراً در فرهنگ مدیریتی صداوسیما برای افراد مختلف تعریف شده است. خط قرمزی که امروز برای یک نفر جدی است، فردا ممکن است برای چهرهای دیگر بهسادگی کنار گذاشته شود. تلویزیون در این سالها چنان با مفهوم محدودیت و ممنوعیت برخورد کرده که حالا برای مخاطب این پرسش شکل گرفته است: این قواعد واقعاً اصول ثابت یک رسانهاند یا ابزارهایی برای مدیریت سلیقهای آدمها؟
تلویزیون؛ یک بام و چند هوا
بازگشت پژمان جمشیدی به فصل پنجم «زیرخاکی» در شرایطی اتفاق میافتد که نام او در ماههای گذشته به دلیل پرونده قضایی پرحاشیهاش در صدر اخبار قرار داشت. بحث این یادداشت نیز داوری درباره پرونده جمشیدی نیست؛ پرسش اصلی، رفتار دوگانه رسانهای است که ظاهراً در مواجهه با چهرههای مختلف، قواعد متفاوتی دارد.
تلویزیون در سالهای گذشته بارها نشان داده که برای حضور هنرمندان، مواضع شخصی و حاشیههای اجتماعی آنها میتواند به مسئلهای تعیینکننده تبدیل شود. حالا که پای یک چهره شناختهشده در میان است، همکاری دوباره بدون آنکه توضیح روشنی درباره معیارهای این تصمیم ارائه شود، آغاز شده است. اگر ملاک، وضعیت قانونی و حرفهای افراد است، این قاعده باید درباره همه اجرا شود. اگر هم شهرت و توان جذب مخاطب اهمیت دارد، چرا این امتیاز فقط نصیب بعضیها میشود؟
…


دانلود از کافه بازار
































































































































































