دیپلماسی ایرانی: پایان رقابتهای انتخاباتی کنست و تصمیم رئیس رژیم اسرائیل برای مأمور کردن گادی آیزنکوت جهت تشکیل کابینهی جدید، بار دیگر نگاهها را به روندهای سیاسی تلآویو پس از دوران نتانیاهو جلب کرده است. این جابهجایی، اگرچه از سوی رسانههای جریان اصلی بهمثابهی گذار از راستگرایی افراطی به عقلانیت امنیتی و میانهروی معرفی میشود، اما فراتر از مناقشات جناحی داخلی، یک پرسش بنیادین حقوق بینالملل را زنده میکند: آیا تغییر بازیگران در پارلمانی که صرفاً برآمده از ارادهی جامعهی اشغالگر است، مشروعیت و صلاحیتی برای تعیین تکلیف حقوقی سرزمینهای اشغالی و میلیونها انسان تحت اشغال ایجاد میکند؟
صلاحیت فرامرزی در ترازوی لاهه
در حقوق بینالملل، و بهویژه با تکیه بر نظر مشورتی تاریخی ۱۹ ژوئیه ۲۰۲۴ دیوان بینالمللی دادگستری (ICJ)، پاسخ به این پرسش کاملاً منفی است. دیوان در این نظر، سیاستها و رویههای اسرائیل را ناقض صریح حق مردم فلسطین بر تعیین سرنوشت دانست (بندهای ۲۳۰ تا ۲۴۳)، هرگونه الحاق سرزمین را مغایر با اصل بنیادین منع توسل به زور شمرد (بندهای ۱۵۷ تا ۱۷۹) و حضور مستمر اسرائیل در سرزمین اشغالی فلسطین را «غیرقانونی» خواند. به تصریح دیوان، اسرائیل ملزم است به این حضور «در سریعترین زمان ممکن» پایان دهد و سایر دولتها نیز متعهدند وضعیت ناشی از این حضور غیرقانونی را به رسمیت نشناسند و هیچگونه کمکی به تداوم آن نکنند. مجمع عمومی سازمان ملل متحد نیز در قطعنامهی ES-10/24 (سپتامبر ۲۰۲۴) برای برچیدن این اشغال، ضربالاجل دوازدهماهه معین کرد.
اگرچه نظرهای مشورتی دیوان بهخودیخود الزامآور تلقی نمیشوند، اما این نظر بر قواعد بنیادینی استوار است که اعتبار و الزامآوری آنها مستقل از رأی دیوان است: منع تصرف سرزمین از راه زور، حقوق اشغال جنگی، و اصل حق تعیین سرنوشت که از تعهدات عامالشمول (erga omnes) بوده و در فهرست هنجارهای آمرهی حقوق بینالملل (jus cogens) جایگاهی استوار دارد.
حقوق اشغال، حاکمیت نمیآفریند …


دانلود از کافه بازار
































































































































































