نشریه آتلانتیک در سال ۲۰۰۷ از ۴۴ متخصص سیاست خارجی درباره نحوه خروج آمریکا از عراق نظرسنجی کرد. بیشتر کارشناسان پیش‌بینی می‌کردند سیاست واشنگتن در جهت خواست رأی‌دهندگان، یعنی پایان دادن به جنگ تغییر کند. در آن مقطع حدود ۱۳۰ تا ۱۵۰ هزار نیروی آمریکایی در عراق حضور داشتند و ۷۳ درصد پاسخ‌دهندگان معتقد بودند که پنج سال بعد، آمریکا دیگر حضور نظامی قابل‌توجهی در این کشور نخواهد داشت؛ حضوری که در این نظرسنجی به معنای استقرار دست‌کم ۵۰ هزار نیروی نظامی تعریف شده بود.
این پیش‌بینی در نهایت محقق شد اما مسیر تحقق آن بسیار پیچیده‌تر از آن چیزی بود که در ابتدا تصور می‌شد. تجربه عراق نشان داد پیروزی انتخاباتی احزاب مخالف جنگ به‌مراتب آسان‌تر از پایان دادن واقعی به درگیری‌هایی است که رئیس‌جمهور همچنان از ادامه آنها حمایت می‌کند. جورج بوش نیروهای بیشتری اعزام کرد
در ژانویه ۲۰۰۷ (دی ۱۳۸۵)، تنها چند روز پس از آغاز به کار کنگره جدید با اکثریت دموکرات‌ها، جورج بوش تصمیمی اتخاذ کرد که برخلاف خواسته مخالفان جنگ بود. او از آغاز راهبرد افزایش نیرو خبر داد؛ راهبردی که بر اساس آن قرار بود تعداد نیروهای آمریکایی مستقر در عراق به حدود ۱۷۰ هزار نفر افزایش پیدا کند. دموکرات‌ها در مجلس نمایندگان قطعنامه‌ای غیرالزام‌آور در مخالفت با این تصمیم تصویب کردند. حدود دو ماه بعد نیز لایحه‌ای برای تأمین ۱۲۴ میلیارد دلار هزینه اضطراری جنگ عراق و افغانستان به تصویب رسید که در آن دولت ملزم شده بود ظرف چند ماه روند خروج نیروهای آمریکایی از عراق را آغاز کند. …
دانلود از کافه بازار
