دولت از مردم خواسته است پیش از سفر، سهمیه بنزین خود را ذخیره کنند؛ توصیه‌ای که در نگاه نخست شاید منطقی به نظر برسد، اما وقتی پای واقعیت زندگی خانوارها به میان می‌آید، پرسش‌های جدی‌تری مطرح می‌شود. با جمع‌آوری تدریجی کارت‌های سوخت جایگاه‌داران، قرار است دسترسی به سوخت از طریق کارت شخصی محدودتر و مدیریت‌شده‌تر شود؛ اما آیا زیرساخت‌های حمل‌ونقل عمومی و شرایط اقتصادی خانوارها برای اجرای چنین سیاستی آماده است؟
معاون اجرایی رئیس‌جمهور از جمع‌آوری تدریجی کارت‌های سوخت جایگاه‌داران در استان‌های مختلف خبر داده و اعلام کرده است این روند با هدف جلوگیری از قاچاق سوخت طی چند هفته ادامه خواهد داشت. به گفته قائم‌پناه، تاکنون کارت‌های جایگاه در ۱۲ استان جمع‌آوری شده و برای برخی گروه‌های شغلی از جمله معلمان، صیادان و کادر درمان نیز سهمیه جبرانی در نظر گرفته شده است.
بر اساس توضیحات مطرح‌شده، سهمیه ماهانه قابل انتقال ۶۰ لیتر و سقف ذخیره بنزین ۱۸۰ لیتر است. دولت از شهروندان می‌خواهد سهمیه خود را مدیریت کنند تا در زمان سفر با مشکل سوخت مواجه نشوند؛ اما مسئله اینجاست که بخش مهمی از مردم نه امکان ذخیره‌سازی قابل‌توجه دارند و نه می‌توانند مصرف روزانه خود را متوقف کنند. ۶۰ لیتر را برای سفر ذخیره کنیم، پس در شهر چگونه تردد کنیم؟
پیش از هر چیز باید از سیاست‌گذاران پرسید که اگر قرار است مردم ۶۰ لیتر بنزین ماهانه خود را برای سفرهای ضروری کنار بگذارند، در طول ماه چگونه به محل کار، دانشگاه، مدرسه، بیمارستان و سایر مقاصد روزمره برسند؟
آیا ناوگان حمل‌ونقل عمومی شهرهای کشور به اندازه‌ای توسعه یافته که بتواند جایگزین خودروی شخصی شود؟ آیا همه محله‌ها، شهرک‌های اقماری، مناطق حاشیه‌ای و شهرهای کوچک به مترو و اتوبوس دسترسی مناسب دارند؟ آیا تعداد اتوبوس‌ها، گستردگی خطوط و ساعات فعالیت آنها با نیاز واقعی شهروندان تناسب دارد؟ …
دانلود از کافه بازار
