جسی مارکس و نیکلاس لیال در فارنافرز نوشتند: اوایل آوریل، ۲۹۹ تانکر سوخت عراقی از خاک سوریه عبور کردند تا خود را به بندر بانیاس در ساحل مدیترانه برسانند. این نخستین انتقال قانونی نفت عراق از مسیر سوریه از سال ۲۰۰۳ بود؛ چرا که حمله آمریکا به عراق عملا این مسیر را از کار انداخته بود.
در اواخر آوریل نیز عراق گذرگاه «ربیعه» در شمال سوریه را که بیش از یک دهه در جریان جنگ داخلی بسته بود، بازگشایی کرد. بین آوریل و پایان ژوئیه، بیش از ۲.۱ میلیون تن سوخت عراقی از این مسیر به سواحل سوریه منتقل شد.
سوریه پیش از آغاز جنگ داخلی در سال ۲۰۱۱، چهارراه تجاری میان عراق، اردن، لبنان، ترکیه و مدیترانه بود و کشورهای خلیج فارس را به بازارهای اروپایی متصل میکرد. اما جنگ، این نقش را از بین برد و سوریه به مسیری برای انتقال تسلیحات، همچنین قاچاق سوخت، مواد مخدر و برخی فعالیتهای غیرقانونی تبدیل شد. هزینه بالای بازسازی
نویسندگان مدعی شدند: پس از سقوط حکومت بشار اسد در پایان ۲۰۲۴، تجارت منطقهای بار دیگر به تدریج به سوریه بازگشت. در سال ۲۰۲۵ صدها هزار کامیون وارد کشور شدند و کشورهای عربی و ترکیه روابط اقتصادی خود با دمشق را احیا کردند. با این حال، نیازهای بازسازی بسیار فراتر از ظرفیت داخلی سوریه است؛ بانک جهانی هزینه بازسازی کشور را حدود ۲۱۶ میلیارد دلار برآورد کرده است.
پساهرمز؛ فرصتی جدید برای دمشق
جنگ ایران و آمریکا و اختلال در تنگه هرمز، اهمیت مسیرهای جایگزین را افزایش داده است. کشورهایی که نمیخواهند صادرات و تجارتشان به یک آبراه ناامن وابسته باشد، اکنون بیش از گذشته به مسیرهای زمینی و دریایی سوریه توجه میکنند.
در این میان، دمشق میکوشد تا از این شرایط برای تغییر جایگاه خود استفاده کند و از کشوری که در دهه گذشته با جنگ، تروریسم و موج پناهجویی شناخته میشد، به یک مرکز ترانزیتی که درآمد، سرمایه و نفوذ منطقهای ایجاد میکند، تبدیل شود. …
