کاهش نفوذ داخلی الزاماً به معنای حرکت به سوی دیپلماسی نیست. رؤسای‌جمهور پیشین، از جمله بیل کلینتون و باراک اوباما، در ماه‌های پایانی دوره خود برای حل منازعات یا توافق‌های بین‌المللی تلاش کردند؛ اما نتایج این ابتکارها یکسان نبود. وجه مشترک آن تلاش‌ها، برخورداری از برنامه‌ریزی نهادی، مشورت با کارشناسان و تعیین اهداف مشخص بود. رویکرد ترامپ بیشتر بر نمایش قدرت، اعلام پیروزی و توافق‌های سریع استوار بوده و ظرفیت محدودی برای پیگیری مذاکرات پیچیده و بلندمدت نشان داده است. بسیاری از ابتکارهای شاخص او نیز به سقف دستاوردهای عملی خود رسیده‌اند.
در این شرایط، ایران یکی از مهم‌ترین عرصه‌های خطر است. احتمال ازسرگیری حملات نظامی با هدف وادار کردن تهران به عقب‌نشینی یا پذیرش توافق، می‌تواند به تشدید درگیری و بی‌ثباتی اقتصادی جهانی منجر شود. افزایش فشار نظامی لزوماً اراده ایران را تضعیف نمی‌کند؛ واکنش احتمالی تهران می‌تواند شامل تهدید کشتیرانی تجاری، حمله به متحدان آمریکا در خلیج فارس و بی‌اعتنایی به پیشنهادهای دیپلماتیک باشد. گسترش جنگ همچنین امنیت منطقه و جریان انرژی را تهدید می‌کند و هزینه‌های اقتصادی آن، از جمله افزایش قیمت‌ها، ممکن است حتی پایگاه سیاسی ترامپ را ناراضی‌تر کند. اعزام نیروی زمینی آمریکا به جزیره خارک نیز گزینه‌ای بسیار پرهزینه و نامحبوبی است که احتمالاً با مخالفت حامیان رئیس‌جمهور روبه‌رو خواهد شد.
کوبا عرصه دیگری برای اقدام پرخطر است. فشار اقتصادی و محدودیت‌های اعمال‌شده علیه این کشور، همراه با قطع حمایت ونزوئلا، شرایط انسانی و اقتصادی آن را وخیم‌تر کرده است. تغییر حکومت کوبا … …
دانلود از کافه بازار
