در ۲۲ آوریل ۱۵۰۰، ناوگان پرتغال به فرماندهی پدرو آلوارز کابرال در مسیر سفر به هند به سواحل سرزمینی رسید که بعدها برزیل نام گرفت. پرتغالی‌ها در جست‌وجوی مسیرهای تجاری و ثروت آسیا بودند، اما در این سفر با سرزمینی روبه‌رو شدند که جنگل‌های انبوه و منابع طبیعی آن توجهشان را جلب کرد. البته این سرزمین برای مردمان بومی که نسل‌ها در آن زندگی می‌کردند، نه ناشناخته بود و نه تازه کشف‌شده.
کابرال ابتدا نام «جزیره صلیب حقیقی» را برای این سرزمین انتخاب کرد. بعدها نام «سرزمین صلیب مقدس» جای آن را گرفت. این نام‌ها نشان می‌دادند که پرتغالی‌ها در کنار منافع اقتصادی، برای حضور خود در این سرزمین توجیهی مذهبی هم قائل بودند.
اما آنچه به‌تدریج نام دیگری را بر این سرزمین تحمیل کرد، نه صلیب بود و نه پادشاه.
در جنگل‌های این منطقه درختی می‌رویید که چوب سرخ‌رنگ آن برای تولید رنگ قرمز ارزش زیادی داشت. این درخت را پرتغالی‌ها «پائو برزیل» می‌نامیدند. رنگ قرمز در آن دوران کالایی ارزشمند بود و چوب این درخت می‌توانست در بازارهای اروپا مشتریان زیادی داشته باشد. به همین دلیل، تجارت آن خیلی زود به یکی از نخستین فعالیت‌های اقتصادی پرتغالی‌ها در این سرزمین تبدیل شد.
این درخت پیش از ورود اروپایی‌ها هم برای بومیان شناخته‌شده بود. آنها به آن «ایبیراپیتانگا» می‌گفتند؛ واژه‌ای در زبان توپی به معنای چوب سرخ. مردمان بومی از آن برای رنگ‌آمیزی و ساخت اشیا استفاده می‌کردند. اروپایی‌ها اما ارزش آن را در بازار تجارت جهانی دیدند و استخراج آن را به فعالیتی اقتصادی تبدیل کردند. …
دانلود از کافه بازار
