کشتهشدن عابران پیاده در معابر شهری در دل خود پیام ناگواری دارد. انگار که همه ما پذیرفتهایم شهر برای خودروهاست نه آدم ها. شهری که آدمها را نمیبیند و آنها را جز در خودروها به یاد نمیآورد. گویا شهر دارد این پیام را به شهروندان میدهد: بدون خودرو وارد معابر نشوید، چون بدون خودرو هیچ هویت و امنیتی ندارید. شهر، شهر خودروها و آهنهاست نه آدمها، در صورتی که قانون چنین تعریفی از شهر ندارد. شما به عنوان عابر پیاده حق تردد در شهر را دارید و هیچکس دست کم روی کاغذ نمیتواند مانع تردد یک عابر پیاده در شهر شود یعنی اگر کسی مثلاً تصمیم بگیرد فاصله ۱۸ کیلومتری میدان راهآهن تا تجریش را در تهران پیاده گز کند، قانوناً کسی نمیتواند جلوی او را بگیرد.
در آییننامه راهنماییورانندگی مصوب سال ۱۳۸۴ عابر پیاده اینگونه تعریف شدهاست: «شخصی غیرسوار که بــدون استفاده از هیچ نوع وسیله نقلیه موتوری یا غیرموتوری حرکت مینماید یا مبادرت به جابهجایی کالسکه، چرخ دستی، جامهدان، سبدهای چرخدار و مانند آن مینماید.» طبیعی است وقتی قانون وجود یک فرد را به رسمیت میشناسد منطقی نیست و امکان ندارد حمایت از حقوق او را مسکوت بگذارد. وقتی هویتی را در بندهای قانونی میپذیریم به این معناست که حقوقی را برای او متصور هستیم، بنابراین عابر پیاده انتظار داشته باشد به صورت ایمن و بدون دلهره از روی خط عابر پیاده رد شود یا حتی در جاهایی که پل عابر پیاده یا خط کشی وجود ندارد از عرض خیابان عبور کند انتظاری دور از ذهن و عجیب نیست.
حقوق عابر پیاده از کاغذ تا عمل …


دانلود از کافه بازار































































































































































