اهمیت شنژن را باید در بستر فرسایش نظم تکقطبی، افزایش قدرت اقتصادی و فناورانه چین، استمرار نفوذ نظامی روسیه و تلاش آمریکا برای حفظ برتری خود دید. پکن با تأکید بر چندجانبهگرایی و نقش کشورهای در حال توسعه، در پی سهم بیشتری در تعیین قواعد جهانی است؛ اما آیا این روند مشارکت واقعی کشورها را گسترش میدهد یا صرفاً الگوی تازهای از مدیریت جهان توسط قدرتهای بزرگ پدید میآورد؟
احتمال تفاهم واشنگتن و پکن در قالب آنچه «گروه دو» یا G2 خوانده میشود، این پرسش را جدیتر میکند. چندقطبی شدن جهان الزاماً به معنای عادلانهتر شدن آن نیست؛ ممکن است انحصار یک قدرت جای خود را به رقابت یا توافق چند قدرت بدهد، بیآنکه دیگر کشورها در تصمیمگیری سهم بیشتری پیدا کنند.
برای ایران، شناخت این واقعیت ضرورتی راهبردی است. موقعیت کشور در پیوند خلیج فارس، آسیای مرکزی، قفقاز و اقیانوس هند، ظرفیتهای انرژی، نقش آن در امنیت تنگه هرمز و جایگاه ترانزیتیاش، در کنار رویکرد غربستیزانه حاکم بر سیاست خارجی جمهوری اسلامی طی نزدیک به نیمقرن، بر اهمیت ایران در محاسبات پکن و مسکو افزوده است. بااینحال، باید میان ارزش ایران بهعنوان شریک اقتصادی و ژئوپلیتیکی و بهرهگیری از تقابل تهران با غرب بهمثابه اهرم رقابت قدرتها تمایز گذاشت. …


دانلود از کافه بازار
































































































































































