با گذشت ماهها از حمله وحشیانه دشمن به مدرسه شجره طیبه میناب، همچنان پیکر 3نفر از دانشآموزان کشف نشده و تفحص در مدرسه و اطراف آن ادامه دارد. در میان جستوجوی افراد حاضر در مدرسه، یکی از دانشآموزان به یاد همکلاسیهای شهیدش به مدرسه آمده و برایشان گل آورده است. محمدارشیا، دانشآموز ۸ساله حالا بیشتر از همیشه دلش برای همکلاسیهایش تنگ شده. او میگوید: آن روز سوار سرویس شده بودم بروم خانه که موشک اول و بعد موشک دوم را زدند. ترسیده بودم. شروع کردم به دویدن. فقط میخواستم خودم را نجات بدهم.
او ادامه میدهد: بعد فهمیدم چه اتفاقی افتاده و فهمیدم تعدادی از همکلاسیها و دوستانم شهید شدهاند. حسین، رهسپار، محمدطاها و چند نفر دیگر از دوستانم دیگر نیستند. خیلی دلم برایشان تنگ شده. ما با هم مدرسه میرفتیم، با هم حرف میزدیم، میخندیدیم و کنار هم بودیم. حالا مدرسهها دارند دوباره باز میشوند، اما امسال جای دوستانم در کلاس خالی است. دلم برایشان تنگ شده.
اشک مادران
در آستانه بازگشایی مدارس، در گلزار شهدای میناب غوغایی برپاست. مادران عزادار بر مزار گلهای پرپرشدهشان نشستهاند و اشک میریزند. یکی از آنها مادر شهید 9ساله، پرهام رنجبری است. میگوید: پسرم مهربان، بازیگوش و در عین حال درسخوان بود. روز حادثه حدود ساعت11:20 خانم شهریاری، یکی از مسئولان مدرسه که به شهادت رسید، تماس گرفت و گفت که زودتر بیایید دنبال پرهام. من هم آماده شدم که با دختر کوچکم به مدرسه برویم که ناگهان صدای انفجار آمد. دخترم از ترس در آغوش من آمد و میلرزید. چند دقیقه بعد، آنتن گوشیها قطع شد. پدر پرهام آمد و گفتم هنوز پرهام نیامده. همان موقع برای چند دقیقه آنتن موبایل برگشت و با راننده سرویس تماس گرفتم که جیغ میزد و گفت بیایید دنبال پرهام، مدرسه را زدند. پرهام زیر آوار است. …
