جنگ، صلح، محاصره؛ کدام را جدّی تر بگیریم؟

به گزارش همشهری آنلاین ، محمد ایمانی- کارشناس سیاسی: اگر آمریکایی‌ها مرتکب اشتباه شوند و به ما حمله کنند، تنها به هدف قرار دادن پایگاه‌های نزدیک اکتفا نخواهیم کرد؛ بلکه همه پایگاه‌های نزدیک را هدف قرار خواهیم داد و پایگاه‌های دوردست آمریکا را نیز مورد حمله قرار می‌دهیم". این موضع آقای رضایی دبیر شورای عالی امنیت ملی مانند دیگر مواضع قاطع ایشان، موضع بسیار درست و ستودنی است. در عین حال به نظر می رسد، این موضع اگرچه لازم و بسیار ضروری، اما در شرایط فعلی ناکافی است.

مسئله این است: اگر آمریکا تهدید را بالای سر ما نگاه داشت و از ما هم موضع تهدید متقابل دریافت کرد، اما حمله نکرد، چه؟ آیا چالش/ تهدید اصلی برطرف شده است؟

مسئله واقعی و اول امروز این نیست که اگر آمریکا حمله کند، پاسخ ما چیست؟ این تهدید قاطع و معتبر، به همت ستودنی امثال سرداران و فرماندهان ارشد نظامی، در رفتار و گفتار، به دشمن شیرفهم شده است. این تهدید معتبر و کاری، ضربه دردناک خود را به ترامپ و نتانیاهو در انتخابات اخیر وارد کرد.

مسئله مهم تر این است که آمریکا پس از ناکامی در جنگ و درخواست آتش بس و تظاهر به تفاهم، بازی دیگری در قالب محاصره دریایی و هوایی و زمینی انجام داده، و حالا نوبت بازی ایران است؛ اما با رندی می خواهد بازی ایران را با تهدید- مذاکره (گسیل واسطه ها) به هم بزند تا بازی متناسب و متناظر و تهاجمی خود را نکند و رفتار واکنشی داشته باشد باشد.

مطلوب حریف این است که اولویت/ مسئله جلسات تصمیم سازی و تصمیم گیری ما از "برنامه ریزی و اقدام فوری برای شکستن محاصره با روش های متقارن و نامتقارن"، به "چگونگی مواجهه با واسطه ها، جزئیات پاسخ، و چند و چون جزئیات توافق محتمل" تغییر کند، یا عمده فرصت ها صرف این دومی شود.

در دنیا دو رویکرد وجود دارد:

-یکی، تهدید را با ضربت متقابل پاسخ دادن و آن را پشتوانه مذاکرات معتبر و مفید دیدن

- دوم، پاسخگویی عملی به تهدیدات در حال اجرای دشمن را در تعارض با مذاکره انگاشتن و فعلا از اقدام متقابل صرف نظر کردن.

اگر رویکرد اول رفتار … …