محجوب معتقد است که آموزش فارسی نباید به مهارت‌های زبانی محدود شود، بلکه باید مسیری برای تربیت فرهنگی باشد. آموزشِ زبان، در ساحتِ فرهنگ، شکلی از «تداومِ زیستِ ملی» است.