در واقع، اگر جنگ را مرحلهای برای آزمودن قدرت بازدارندگی و توان دفاعی کشور بدانیم، دوران پس از جنگ مرحله آزمون توان حکمرانی و قدرت بازسازی ملی است. ممکن است کشوری بتواند در برابر یک حمله نظامی مقاومت کند، اما اگر نتواند اقتصاد، زیرساخت، سرمایه اجتماعی و روحیه عمومی خود را بازسازی کند، بخشی از دستاوردهای مقاومت در میدان نظامی را از دست خواهد داد.از همین منظر، تعبیر کلیدی «ایران هرچه قویتر» را باید هسته اصلی پیام دانست. این عبارت، قدرت را مفهومی چندبعدی میبیند؛ قدرتی که از اقتصاد و تولید آغاز میشود، با فناوری و دانش گسترش مییابد، با انسجام اجتماعی تثبیت میشود و در نهایت با فرهنگ، آموزش و تربیت نسل آینده استمرار پیدا میکند.
پایان جنگ؛ آغاز یک میدان جدید
یکی از مهمترین نکاتی که از ساختار پیام میتوان دریافت، این است که پایان یک مرحله از جنگ به معنای پایان تقابل نیست. دشمن میتواند از ابزار نظامی به ابزار اقتصادی، رسانهای، سیاسی و روانی تغییر مسیر دهد.
از این رو، کشور نباید پس از جنگ وارد یک وضعیت فرسایشی و منفعل شود. اگر در دوران جنگ، اولویت اصلی دفاع و مقابله با حمله است، پس از جنگ باید اولویت به بازسازی، ترمیم و جهش منتقل شود.
تفاوت این دو مرحله بسیار مهم است. کشوری که فقط به ترمیم خسارتها بسنده کند، در بهترین حالت به نقطه پیش از بحران بازمیگردد؛ اما کشوری که از بحران برای اصلاح ساختارها استفاده کند، میتواند از دل تهدید فرصت ایجاد کند. …
