«یکی از مهمترین مسائل در بحث گونههای مهاجم، بهویژه در مورد معرفی عمدی گونههای غیربومی، بحث عدالت بیننسلی است.» این گفته «ماهان سلمانپور»، حفاظتگر، است. به عقیده او، وقتی درباره معرفی یا پرورش یک گونه غیربومی صحبت میکنیم، در وهله اول منافع کوتاهمدت نظیر تولید غذا، اشتغالزایی یا درآمد اقتصادی مدنظرمان است؛ اما سؤال مهم این است که آیا حق داریم برای تأمین نیازهای امروز خودمان، هر کاری را انجام دهیم؟ او میگوید: «نسلهای آینده به اندازه ما حق بهرهمندی از طبیعت را دارند. آیا میتوانیم به هر قیمتی و به خاطر نیازهای امروز، حق بهرهمندی نسل آینده از منابعطبیعی و تنوع زیستی را از آنها بگیریم؟»
او در توصیف وضعیت کنونی جامعه از واژه «اورژانسی» استفاده میکند. در این وضعیت، مسئولان بهجای منافع بلندمدت، بهدنبال رفع مسئله در کوتاهمدت هستند. او میگوید: «امنیت غذایی و توسعه اقتصادی، اهداف مهمی هستند، اما نباید آنها را در تقابل با حفاظت از محیطزیست تعریف کنیم؛ زیرا امنیت غذایی و اقتصاد جامعه انسانی به سلامت اکوسیستمها وابستهاند.»
به گفته سلمانپور، با از دست رفتن سلامت محیطی که در آن زندگی میکنیم، سلامت جامعه انسانی هم تحتتأثیر قرار میگیرد. او میگوید: «اگر امروز به بهانه تولید بیشتر، تعادل اکوسیستمها، بهویژه اکوسیستمهای آبی را به خطر بیندازیم، هزینه این تصمیم را نهتنها خودمان، بلکه نسلهای بعدی میپردازند. این در حالی است که آنها هیچ نقشی در گرفتن این تصمیمها نداشتهاند. همچنان که اتفاقاتی که دو نسل قبل در محیطزیست افتاده، باعث شده همنسلانم و نسل قبل چند برابر تلاش کنیم تا پیامدهای آن اتفاق بد را جبران کنیم.»
این حفاظتگر معتقد است مسئولیت ما در برابر نسلهای بعدی از دو زاویه اخلاقی و علمی اهمیت دارد. او میگوید: «نسلهای آینده امروز نمیتوانند در تصمیمهایی که ما میگیریم حضور داشته باشند و از حق خودشان دفاع کنند؛ همانطور که ما نمیتوانستیم در تصمیمگیریهای نسلهای گذشته نقشی داشته باشیم.» …


دانلود از کافه بازار




































































































