یک مجتمع پتروشیمی ممکن است میلیونها تن محصول تولید کند، اما پرسش مهمتر این است که چقدر دانش تولید کرده، چقدر نیروی انسانی توانمند ساخته و چه اندازه برای آینده اقتصاد کشور ظرفیت ایجاد کرده است؟
صنعت واقعی، فقط محصول تولید نمیکند؛ آینده تولید میکند.
این تفاوت نگاه، امروز اهمیت بیشتری پیدا کرده است. جهان صنعت با سرعتی بیسابقه در حال تغییر است. هوش مصنوعی، اتوماسیون، فناوریهای نوین، بهینهسازی مصرف انرژی و اقتصاد کمکربن، قواعد رقابت صنعتی را تغییر دادهاند.
در چنین شرایطی، مزیت رقابتی دیگر فقط داشتن خوراک، انرژی یا ظرفیت تولید نیست.
مزیت اصلی، توانایی انسان برای تبدیل دانش به ارزش است.
پتروشیمی ایران نیز اگر بخواهد در دهههای آینده همچنان یکی از پایههای اقتصاد کشور باشد، باید بیش از گذشته روی سرمایه انسانی، فناوری و نوآوری تمرکز کند.
ما در ایران نیروی انسانی جوان و تحصیلکرده فراوانی داریم. دانشگاههای کشور هر سال هزاران متخصص مهندسی و علوم پایه تربیت میکنند. اما مسئله مهم این است که چگونه این دانش را به مسئله واقعی صنعت متصل کنیم.
شاید یکی از مهمترین وظایف صنعت امروز همین باشد: پل زدن میان دانشگاه و کارخانه.
دانشگاهی که مسئله صنعت را نشناسد، بخشی از ظرفیت خود را از دست میدهد و صنعتی که از ظرفیت دانشگاه استفاده نکند، بخشی از آینده خود را.
بنابراین پتروشیمی آینده، فقط مجتمع بزرگتر نیست؛ مجتمع هوشمندتر است.
مجتمعی که در آن داده اهمیت دارد، تحقیق و توسعه یک واحد تشریفاتی نیست، نیروی انسانی فقط نیروی اجرایی محسوب نمیشود و نوآوری از یک شعار سازمانی به بخشی از فرآیند تصمیمگیری تبدیل میشود.
اما یک ضلع دیگر نیز وجود دارد که کمتر درباره آن صحبت میکنیم: فرهنگ صنعتی.
فرهنگ صنعتی یعنی اینکه کارکنان یک مجموعه بدانند کیفیت فقط وظیفه واحد کنترل کیفیت نیست؛ ایمنی فقط مسئولیت واحد HSE نیست؛ نوآوری فقط وظیفه واحد تحقیق و توسعه نیست و بهرهوری فقط یک شاخص مدیریتی نیست. …
