طالبان فقط زنان را از مدرسه محروم نکرد، پوشیدن برقع را تحمیل نکرد و استفاده از تلفنهای هوشمند را ممنوع نکرد. طالبان نظامی ساخته که تقریباً نیمی از جمعیت کشور را به بردگی میکشد؛ یعنی بنا بر آمارهای قدیمی، ۲۱ میلیون و ۷۰۱ هزار و ۵۳۲ زن و دختر.
بهطور کلی، نظام طالبان بر قوانینی استوار است که هر زمان لازم باشد برای سرکوب زنان تغییر میکنند، فراموش میشوند یا کنار گذاشته میشوند. یکی از این نمونهها، لغو قانون حداقل سن ازدواج است؛ اقدامی که تنها معیار «مشروع» برای ازدواج یک دختر را رسیدن او به سن بلوغ یا به عبارت دیگر «آمادگی برای رابطه زناشویی» قرار داده است.
به این ترتیب، حکومت طالبان خانوادههایی را که در اثر فقر شدید اقتصادی تحت فشار قرار گرفتهاند، تشویق میکند دختران کمسن خود را در ازای دریافت مهریه به ازدواج درآورند تا بتوانند از باقی اعضای خانواده حمایت کنند.
قانون دیگری نیز خشونت خانگی را تحت عنوان «تنبیه اصلاحی» مشروعیت میبخشد و به شوهر اجازه میدهد همسرش را کتک بزند، به شرط آنکه باعث شکستگی استخوان یا جراحت شدید نشود.
طالبان همچنین حق درخواست طلاق را بهشدت محدود کرده و بیشتر پناهگاههای زنان خشونتدیده را تعطیل کرده است. اگر دختر یا زنی تلاش کند از چنین شرایطی فرار کند، «پلیس امر به معروف» او را تعقیب میکند.
این فشار روزافزون افغانستان را به یکی از معدود کشورهای جهان تبدیل کرده که میزان خودکشی زنان در آن از مردان … …
