پشت دیوارهای بیمارستان، ردی از افراد گمشده دیده میشود. یک دختر مدرسهای با لباس فرمش لبخند میزند؛ یک نوزاد خندان با گونههای تپل؛ یک زوج در روز عروسیشان لبخند میزنند؛ یک مرد جوان، دست به کمر، بالای قله کوه؛ یک دختر جوان با موهای پریشان که از پشت در بیرون آمده است.
این چهرهها تنها کسری از هزاران نفری هستند که از زمان وقوع سیلهای مرگبار در هیمالیا و ویرانی کامل روستاها، دیده نشدهاند. تا صبح شنبه، تعداد مفقودین به تقریباً ۳۰۰۰ نفر افزایش یافته بود.
بستگان در حال جستجوی فهرست افرادی هستند که گزارش شده در بیرون بیمارستان کاتماندو مفقود شدهاند.
تاکنون، نپال ۶۷۵ جسد را پیدا کرده است، اما بسیاری از مناطق دورافتاده فقط توسط بالگردهای ارتش که در جستجوی بازماندگان هستند، قابل دسترسی بودهاند. امدادگران میگویند ارزیابی تعداد افراد بیشتری که ممکن است زیر گل و لای مدفون شده باشند، بسیار دشوار است.
وظیفه شناسایی اجساد نیز بسیار عظیم است.
در شهر چیتوان نپال، سردخانهها مملو از اجساد شدهاند و یک ساختمان موقت برای نگهداری اجساد ساخته شده است.
برخی از اجساد به دلیل شدت سیل آنقدر به پایین رودخانه منتقل شده بودند که در کشور همسایه، هند، پیدا شدند.
در بیمارستان آموزشی دانشگاه تریبهوان در کاتماندو، پایتخت نپال، بستگان ناامید به امید خبری جمع شده بودند. چهار روز پس از وقوع فاجعه، مردم همچنان در مقابل دفتر پلیس تجمع میکردند تا نام اعضای گمشده خانواده را ثبت کنند. صدها نفر از مجروحان در بخشهای بیمارستان در حال بهبودی هستند و مردم با عجله لیست بیماران را بررسی میکردند و ناامیدانه به دنبال نشانهای از زنده بودن عزیزانشان بودند.
در غیاب اطلاعات و با قطع شدن کامل ارتباط با مناطق آسیبدیده، بسیاری از خانوادهها برای درخواست اطلاعات به تهیه پوستر روی آوردهاند. یاوراج لاما گفت که خواهرش، همسر و دو فرزندش پس از اینکه روستایشان، جایدادا، در منطقه روساوا به طور کامل زیر آب رفت، مفقود شدهاند.
چشمانش پر از اشک شد در حالی که عکس سیجان تاوانگ یک ساله، نوزادی در آغوش مادرش، را به دیوار بیمارستان میچسباند. عکسی از ساحل ۱۲ ساله، برادرش هم در کنار آن آویزان بود. …
