به نظر میرسد هر بار که چالشی میان جریانهای پانترکیستی و ایراندوستان شکل میگیرد ــ فارغ از اینکه موضوع آن ورزشی، فرهنگی، سیاسی یا اجتماعی باشد ــ با روندی فزاینده و تصاعدی از تنشآفرینی مواجه هستیم. بهگونهای که فاصله زمانی میان این منازعات، که پیشتر گاه به یک یا دو سال میرسید، اکنون در مواردی به چند روز کاهش یافته است؛ وضعیتی که به نظر میرسد دستکم بخشی از آن، متأثر از سناریوسازیها و منازعهآفرینیهای هدفمند برخی عناصر و جریانهای پانترکیستی باشد.
نکته قابل تأمل آن است که پس از هر موج تنشآفرینی، با اندکی دقت میتوان مشاهده کرد که سطح گستاخی، خودمختاری عملی، تلاش برای تثبیت روایتهای مجعول و نیز دامنه اجتماعی افراد و گروههای واردشده به منازعه، نسبت به مرحله پیشین گسترش یافته است. مقصود من از گستردهتر شدن این دایره، صرفاً افزایش تعداد افراد درگیر نیست؛ بلکه مسئله، آشکار شدن تدریجی و لایهبهلایه شبکهای از افراد، گروهها و بعضاً اشخاص دارای جایگاههای رسمی و اجتماعی است که در هر مرحله، بخشی از ظرفیت و دامنه نفوذ خود را به نمایش میگذارند.
برای نمونه، کافی است به همین ماجرای اخیر مربوط به آن شاعر توجه کنید. در کنار صفحات و اشخاصی که مواضع و جهتگیریهای سیاسی و هویتی آنان از پیش شناختهشده است، شاهد ورود نمایندگان شهرهای آذربایجان در مجلس و همچنین برخی نویسندگان و چهرههایی هستیم که خود را در زمره فعالان فرهنگی معرفی میکنند؛ افرادی که به صف منتقدان و حملهکنندگان به آن شاعر پیوستهاند.
مسئله اصلی دقیقاً در همین نقطه قرار دارد: این جریانها، افزون بر تلاش برای تصرف و بازتعریف خاکریزهای تمدنی، فرهنگی و تاریخی، اکنون دیواری بلند از مواضع تدافعی و خطوط قرمز سیاسی و اجتماعی پیرامون خود ایجاد کردهاند؛ دیواری که عملاً امکان هرگونه انتقاد آزادانه از سوی سایر شهروندان ایرانی نسبت به رفتارها و اقدامات عناصر تجزیهطلب و ضدایرانی پان ترک را با محدودیت مواجه میکند. …


دانلود از کافه بازار




































































































