محمد رستمپور| چند بار دروغگویی برای یک رسانه کافی است تا اعتبار و شهرت حرفهای آن سلب شود؟ یک بار، 2 بار، چند بار؟ و چند بار خرابکاری کافی است تا رسانه به عنوان مطلقِ رسانه دیده نشود و خطوط نیمه پنهان نهادهای جاسوسی و بنیادهای مداخلهگر سیاسی در لابهلای گزارشات به ظاهر حرفهای مطبوعاتی آشکار شود؟ اگر آن رسانه، نیویورکتایمز باشد و دروغها و انحرافات از معیارهای حرفهای روزنامهنگاری و حقیقتگویی چندین بار تکرار شود، چطور؟ نیویورکتایمز، 25 شهریور 1401 در گزارشی به قلم فرناز فصیحی مدعی شد آیتالله سیدعلی خامنهای بهشدت بیمار است و وضعیت سلامت ایشان بحرانی است تا جایی که پزشکان به صورت شبانهروزی از ایشان مراقبت میکنند.
نویسنده، این گزارش را بر اساس شواهد به ظاهر معتبر از 4 منبع داخلی تهیه کرده بود. کمتر از 24 ساعت بعد، رهبر شهید انقلاب اسلامی در انظار عمومی ظاهر شدند و هیچ گزارشگر یا رسانهای از نیویورکتایمز نپرسید آن گزارش با آن جزئیات و آب و تاب فراوان چرا دروغ از آب درآمد؟ 5 روز بعد نیویورکتایمز مدعی شد گزارش اولیهاش درست بوده است. کمتر از یک ماه بعد، 26 اکتبر 2022، گزارش دیگری از وخامت حال رهبر شهید انقلاب در نیویورکتایمز منتشر شد که ایشان را بهشدت بیمار توصیف میکرد. گزارشی که سرسلسله گزارشات دیگری در مورد معظمله شد تا به بحران سیاسی در ایران همزمان با بالا گرفتن اعتراضات 1401 کمک کند. آن گزارش بدون ارائه شواهد پزشکی قابل دسترس برای مخاطب، بیماری ایشان را به تحلیل درباره نزدیک بودن انتقال قدرت پیوند زد. 30 آبان 1401، باز هم فرناز فصیحی در گزارشی ادعا کرد بیش از 50 کودک در اعتراضات 1401 کشته شدهاند؛ ادعایی که در آن روزها هیزم سوزاننده آتش التهابات علیه ایران در مجامع و پارلمانهای جهانی را فراهم کرد. …


دانلود از کافه بازار




































































































