در ادبیات بحران، همواره خطکشی نانوشتهای میان ویرانیها وجود دارد؛ آوار بتنها، توقف شریانهای انرژی، نوسانات بازار و آمارهای رسمی خسارت، بیدرنگ در کانون عدسی رسانهها و میز تصمیمگیران مینشینند. برای این ویرانیهای عیان، بودجه تعریف میشود، ستادهای امداد شکل میگیرد و نقشههای راه تدوین میشود. اما در سایهسار همین فجایع مرئی، زلزلهای سهمگینتر و بیصدا در بطن ساختار زیستی جامعه رخ میدهد؛ آسیبهایی که در شمارش رسمی خسارتها نمیگنجند، اما اثر وضعی آنها تار و پود یک نسل را فرسوده و آرزوهای تاریخی آن را بر باد میدهد.
بزرگترین جنایت جنگ، حبس کردن جامعه در «اتاق انتظار زمان» است. تعلیق، چونان سمی تدریجی، گذار طبیعی زندگی را فلج میکند. همهچیز به فردایی نامعلوم موکول میشود و جانکاهترین پرسش جمعی شکل میگیرد؛ «آینده چه خواهد شد؟» این بلاتکلیفی، نهفقط یک تشویش ذهنی، بلکه اختلالی ریشهدار در امنیت روان جمعی است که قدرت خلق، تصمیمگیری و رؤیاپردازی را از جامعه سلب میکند.
در این مهندسی سکوت، زنجیرههای تخصصی و حیاتی جامعه متلاشی میشوند، بیآنکه دوربینی آن را ثبت کند. در لایههای معیشتی نیز بار سنگین جنگ بر دوش نامرئیترین اقشار قرار میگیرد. مشاغل روزمزد که هیچ ضریب تابآوری ندارند، پیکره گسترده صنعت گردشگری که … …


دانلود از کافه بازار




































































































