این سخنان، افزون بر بازتاب اختلافهای داخلی آمریکا، معیاری برای بررسی نیروهایی فراهم میکند که در هر دو سوی منازعه راه پایان بحران را دشوار میسازند. این جریانها نه همفکرند و نه از نظر مسئولیت سیاسی همسطح. آمریکا جنگ و فشار را به بیرون از مرزهای خود برده، درحالیکه ایران در موقعیت دفاع از سرزمین و امنیت خود قرار دارد. با این همه، برخی مواضع در هر دو کشور میتوانند به نتیجهای مشابه بینجامند: تداوم جنگ یا تثبیت وضعیت «نه جنگ، نه صلح». ۱. طرفدار جنگ بیپایان کیست؟
کمتر سیاستمداری خود را طرفدار جنگ بیپایان معرفی میکند. بیشتر افراد از امنیت، صلح و منافع ملی سخن میگویند. بنابراین، برای شناخت این رویکرد باید به پیامد نسخههای پیشنهادی توجه کرد، نه فقط به شعارها.
طرفدار جنگ بیپایان لزوماً خواهان ادامه همیشگی جنگ نیست؛ اما ممکن است همه راههای پایان آن را رد کند، بیآنکه بدیلی عملی ارائه دهد. این رویکرد معمولاً با اهداف نامحدود، مانند تغییر حکومت یا نابودی کامل توان نظامی طرف مقابل، آغاز میشود. مذاکره و آتشبس را تسلیم یا خیانت میخواند، از هزینههای انسانی و اقتصادی میگذرد و توضیح نمیدهد چگونه فشار نظامی به نتیجهای سیاسی و پایدار میرسد.
در چنین الگویی، هر دستاورد نظامی میتواند مقدمه حملهای دیگر باشد. تخریب تأسیسات، دانش و توان بازسازی را لزوماً از میان نمیبرد؛ حذف فرماندهان نیز الزاماً ساختار سیاسی را فرو نمیپاشد. اگر معیار پیروزی مدام گسترش یابد، پایان جنگ همواره به آینده موکول خواهد شد. ۲. جریان جنگطلب در آمریکا …


دانلود از کافه بازار




































































































