آیتالله العظمی حسین وحید خراسانی از چهرههای برجسته و تأثیرگذار مرجعیت سنتی شیعه در سده اخیر متولد ۱۱ دی ۱۲۹۹ بود که در ۲۶ آبان ۱۴۰۵ دار فانی را وداع گفت.
ارتحال این مرجع عالیقدر را به حوزههای علمیه، شاگردان، خاندان محترم و مقلدانش تسلیت میگویم. خدایش بیامرزاد و با اولیایش محشور کناد!
ارزیابی منصفانه کارنامه آن فقیه نزیه مستلزم عبور از تعارفات مرسوم و سنجش ویژگیهای علمی، فکری و اجتماعی او با معیارهای علمی و عینی است. از منظر رئالیسم اصولمدار مبتنی بر قرآن و نهجالبلاغه که مبنای اینجانب در تحلیل مسایل و پدیدههای گوناگون است، میتوان مهمترین ویژگیهای او را در شش محور بررسی کرد:
۱. فقاهت سنتی، دقت علمی و تربیت شاگرد
برجستهترین ویژگی آیتالله وحید خراسانی، جایگاه علمی او در فقه و اصول و سابقه طولانی تحصیل و تدریس در حوزههای علمیه مشهد، نجف و قم بود. شاگردی آیتالله العظمی سیدابوالقاسم خویی و بهرهگیری از مکتب اجتهادی او در کنار دههها تدریس خارج فقه و اصول و تربیت شاگردان فراوان، جایگاه علمی ویژهای برای وی ایجاد کرد.
روش علمی او در استدلال فقهی بر بررسی عمیق مستندات و واکاوی دقیق فروع استوار بود. این ویژگی با معیار قرآنی علممداری و حقطلبی سازگار است: «وَلَا تَقْفُ مَا لَیْسَ لَکَ بِهِ عِلْمٌ؛ و از آنچه به آن علم نداری پیروی مکن.» (اسراء: ۳۶). بر این اساس، اعتبار علم دینی نه با شهرت و انتساب، بلکه با تحقیق، استدلال و میزان پایبندی به حقیقت سنجیده میشود.
۲. استقلال مرجعیت از قدرت و پرهیز از رقابتهای جناحی
از ویژگیهای قابلتوجه آیتالله وحید خراسانی پرهیز از ورود مستقیم به منازعات سیاسی و جناحی و تأکید بر حفظ شأن و استقلال حوزه و مرجعیت بود. او کمتر در رقابتهای سیاسی روزمره ظاهر میشد؛ رویکردی که میتوان آن را تلاشی برای جلوگیری از تبدیل مرجعیت به ابزار کسب قدرت و موقعیت سیاسی دانست. …


دانلود از کافه بازار




































































































