این دیدار در حاشیه اجلاس همکاریهای اقتصادی آسیا و اقیانوسیه (APEC) برگزار میشود و از منظر سیاسی و ژئوپلیتیکی اهمیت ویژهای دارد.
نشست سه رهبر قدرتمند جهان در شرایطی برگزار میشود که نظام بینالملل با بحرانهای متعددی از جمله جنگ اوکراین، جنگ ایران، رقابتهای اقتصادی و تجاری و نگرانی از گسترش تسلیحات هستهای روبهروست. کنترل تسلیحات هستهای و تحولات ایران از موضوعات مورد توجه ترامپ در این مذاکرات اعلام شده است. با این حال، هنوز دستورکار نهایی و چارچوب دقیق مذاکرات بهطور کامل مشخص نیست.
هر یک از سه طرف اهداف متفاوتی را دنبال میکنند. ترامپ به دنبال ثبت یک دستاورد دیپلماتیک بزرگ و تقویت موقعیت بینالمللی آمریکاست. پوتین امیدوار است جایگاه روسیه را در معادلات جهانی تثبیت کند و از فرصت گفتوگو با واشنگتن بهره ببرد. شی جینپینگ نیز تلاش دارد چین را بهعنوان قدرتی تعیینکننده در مدیریت نظم جهانی معرفی کند.
با وجود اهمیت نمادین این نشست، نباید انتظار داشت صرف برگزاری آن به توافقهای بزرگ منجر شود. اختلاف منافع سه کشور، بهویژه درباره تسلیحات هستهای و جنگ اوکراین، موانع جدی ایجاد میکند.
برای ایران نیز این دیدار اهمیت مضاعفی دارد. پرسش اساسی این است که آیا تهران میتواند از تحولات جدید برای تقویت موقعیت دیپلماتیک و منافع ملی خود استفاده کند یا به موضوع چانهزنی قدرتهای بزرگ تبدیل خواهد شد؟
این نشست میتواند نشانهای از شکلگیری ترتیبات تازه در نظام جهانی باشد؛ ترتیباتی که در آن، قدرتهای بزرگ بیش از گذشته درباره مسائل بینالمللی با یکدیگر مذاکره میکنند.
در همین رابطه جعفر قنادباشی، تحلیلگر روابط بین الملل در گفت و گو با «عصر ایران» به پرسش های مطرح شده پاسخ گفته است: اهمیت نمادین در برابر دستاوردهای واقعی
* دیدار ترامپ، شی جینپینگ و پوتین در حاشیه یک اجلاس بینالمللی، از نظر سیاسی و دیپلماتیک چه اهمیتی دارد؟ آیا باید آن را یک نشست تاریخی و تعیینکننده دانست؟ …


دانلود از کافه بازار




































































































