به این بهانه و در این باره با حسین آتشپرور نویسنده و پژوهشگر ادبی گفتوگو کرده و بیشتر گپی زدهایم و او را هم البته در پایان بیشتر معرفی کردهایم:
* شما خودتان به عنوان مدرس در کلاسهای زیادی شرکت داشته اید اما تا به حال برای یادگرفتن تکنیک ها و ظرائف نویسندگی در حوزه ادبیات، تجربه حضور در کلاس های داستان نویسی را به عنوان کارآموز داشتهاید؟
- به عنوان مقدمه بحث پیش از پاسخ به پرسش شما ضروری است این نکته به مخاطبان تان یادآوری شود که خیلی از عوامل اثر گذار در رونق این کلاس ها تا به حال نادیده گرفته شده که در یک چرخه« صنعت فرهنگ» قرار می گیرند: سیاست های جهت دار و مخرب فرهنگی و اقتصادی و مسائلی از این دست هم وجود دارد که بر بازار گرم این کلاسها اثر گذاشته است.
اما در پیوند با پرسش شما، در زمان ما، تا جایی که به یاد دارم به شکل امروز کلاسی وجود نداشت. فوران احساسات و شورِ عشق بود که به صورت نوشته روی کاغذ می ریخت. و بعد از آن جست وجو و خواندن و کشف دیگرانی که مثل هم بودیم؛ دوستی های دو نفره و چند نفره .تجربه های مشترک، باز خوانی ها، بحث و ورزاندنِ نگاه. انجمن های ادبی شعر هم میدان دار ادبیات بودند. به خصوص شعر کلاسیک و ریش و سبیلدارها...
نسل قبل از من، سه چهار نفر خراسانی بیشتر در حوزه ادبیات فعال نبودند و بیشتر دانشجو و پراکنده. تهران و شهرهای دیگر هم همینطور بود. آثار، بیشتر در جُنگ ها منتشر می شد. تجربه های من و نسل ما در همین جمع شدن های کوچک و رفت وآمد به تهران و دیگر شهرها شکل گرفت. مجلهها در پایتخت منتشر می شد و بیشتر هفتگی: ماهنامه سخن، که جمع خودش را داشت. فردوسی که پیشروی ادبیات روشنفکری بود. .رودکی که ادبی- هنری بود. نگین، صدف، سپید و سیاه، اطلاعات هفتگی، ترقی، خواندنی ها و بعدها جوانان و «زن روز» که بیشتر جوان های اهل مُد خوانندگانش بودند. مکتب اسلام و دانشمند هم بودند و مجلات و دیگر نشریاتی که برای نام بردن از همه آنها حضور ذهن ندارم. …


دانلود از کافه بازار




































































































