چند سال است جریانی برای تصرف ذهنها و در نهایت تصرف زمین، پروژهای مرحلهبهمرحله را پیش برده است؛ از شبکه اکانتهای جعلی و رباتها تا خریدن صداها، بهکارگرفتن چهرهها و دستکاری دستگاه فکری مخاطبان. ابتدا واژهها را عوض کردند، بعد کلمات را به ابتذال کشاندند و سرانجام شرمندگی کاذب ساختند؛ شرمندگی از گفتن نام ایران، از دفاع از تمامیت سرزمینیاش و از تعلق به وطنی که قرار بود زیر آوار اختلافات سیاسی دفن شود.
در این مسیر، فحاشی را شجاعت جا زدند، وطنفروشی را میهن دوستی نشان دادند، قلدری را فضیلت و هلهله برای متجاوز را شرافت نامیدند و با تخریب و بایکوت چنان فضای رعبی ساختند که بسیاری از اهل فکر و هنر و حتی کاربران عادی ترجیح دادند سکوت کنند. حاصل این مهندسی، وارونگی معیارهای اخلاقی بود؛ کسی که از ایران میگفت باید متهم میشد و کسی که برای بمباران زیرساختها، ویرانی شهرها و کشتهشدن زن و کودک هورا میکشید، خود را مبارز راه آزادی معرفی میکرد.
چنان ذهنها را مسخ کردند که وقتی بمب بر سر ایران میریخت، عدهای اصرار داشتند آن را صرفاً حمله به جمهوری اسلامی ببینند؛ گویی سرزمینی به نام ایران، مردمی به نام ایرانیان و زیرساختهایی که زندگی میلیونها انسان به آن وابسته است، اصلاً وجود ندارند.
این وضع یکشبه پدید نیامد. سالها از نارضایتیهای واقعی مردم، فشارها، خطاها و ناکارآمدیها بهره گرفتند تا هر صدای مخالف تجاوز را به دفاع از حکومت تقلیل دهند و هر صدای همدل با ایران را با برچسب مزدوری خاموش کنند. عدهای از همان ابتدا زیر بار این دوگانهسازی نرفتند؛ اما بسیاری از دوستداران ایران میان دو فشار گرفتار شدند، از یک سو ویرانی وطن را میدیدند و از سوی دیگر، هزینه دفاع از آن را در هیاهوی اتهام و توهین میپرداختند.
امروز وقت آن است که همه ایرانیان با هر گرایش سیاسی به … …


دانلود از کافه بازار




































































































