مرضیه کیان، خبرنگار: شهرهای ما روزگاری با صدای نفس‌های آدم‌هایش کوک می‌شد. پیش از آنکه دکمه‌های دیجیتال و فلش‌مموری‌ها فرمانروای مطلق گلدسته‌ها شوند، هر صبح، غروب و سحر، سمفونی بی‌نظیری از حنجره‌های خسته اما عاشق بر فراز پشت‌بام‌ها طنین‌انداز می‌شد.