بسیاری از قهرمانان بزرگ و نامدار جهان در فاصله بین دو المپیک جوری برنامه‌ریزی می‌کنند که بهترین عملکرد خود را در المپیک داشته باشند. چه بسا قید مدال جهانی را هم بزنند تا در المپیک در اوج باشند. حتی خداحافظی خود را بخاطر المپیک پس گرفته و برمی گردند. در کشور ما نیز چنین است و به خصوص برای کشتی و کشتی‌گیران که همواره جور سایر رشته‌ها را می‌کشند، المپیک معنا و مفهوم دیگری دارد.
از روزی که علیرضا دبیر -سه ماه مانده به جهانی ۲۰۱۹- رئیس فدراسیون کشتی شد، با وجود همان فرصت کم برنامه‌اش را برای المپیک ۲۰۲۰ توکیو گذاشت. آنجا به نسبت کشتی‌گیران ما کارنامه خوبی داشتند اما دبیر راضی نبود، چرا که می‌گفت در المپیک باید طلا بگیری وگرنه ناکام هستی! بعد از جهانی نروژ یا بلگراد که رکوردهای ۷ مدال و ۸ مدال در ۱۰ وزن، چشم دنیا را خیره کرد باز دبیر همیشه می‌گفت المپیک مهم است و درست هم می گفت.
ما در المپیک پاریس در شش وزن ۳ فینالیست داشتیم که هر سه با شرایطی عجیب و غریب و دور از انتظار، فینال را باختند. اگرچه کشتی فرنگی دو طلا گرفت، اما باز علی دبیر معتقد بود جایی برای خوشحالی و جشن نیست، چرا که آزاد بدون طلا مانده و حالا در فاصله دو سال تا لس آنجلس، دیگر همه می‌دانند محور تمام برنامه‌های فدراسیون کشتی برای المپیک ۲۰۲۸ است. …
دانلود از کافه بازار
