تهرانِ اواخر دهه ۱۳۲۰، شهر سودازدگی و تغییر بود. از یک‌سو سیاست و التهاب کودتا و از سوی دیگر خیزش آرام نسل جوانی که می‌خواست چهره‌ای نو برای فرهنگ و هنر ایران بسازد، چهره‌ای متفاوت برای تهران رقم می‌زدند. درست در همین روزها بود که نخستین گالری هنری مدرن ایران افتتاح شد؛ جایی کوچک اما جریان‌ساز که خیلی …

این نمایش روایتی از زندگی ونگوگ، نقاش پرآوازه جهان است. در خلاصه داستان این اثر آمده است: «ونگوگ شاید غریب‌ترین چهره روشنفکر مدرن باشد، که هنر و بخصوص نقاشی را همزاد زندگی می‌دانست. تمام عمرش در سفر و تیمارستان‌های فرانسه تباه شد تا جامعه از شر افشاگری‌هایش در امان بماند.

صادق تبریزی، یکی از پیشگامان مکتب سقاخانه بود که با خلاقیت و تسلط بر خوشنویسی، نگارگری، نقاشی و هنر سفال، نه تنها این میراث را به عرصه مدرن آورد، بلکه نقش مؤثری در توسعه این هنر در جامعه ایران داشت.

آرمان امروز : نقاشی در ایران یکی از هنرهای باسابقه به شمار می‌رود. باوجود همه فرازونشیب‌هایی که تا به امروز وجود داشته است، هنر نقاشی ایران را باید هنری اصیل دانست.جلیل ضیاءپور، یکی از مهم‌ترین چهره‌های هنر نقاشی در ایران است. ضیاءپور در کنار آثار بسیاری که خلق کرد، پژوهش‌های مهم و زیادی نیز انجام [ …

جلیل ضیاءپور یکی از مهم‌ترین هنرمندان ایران در قرن گذشته است. از وی به‌عنوان پدر نقاشی مدرن ایران یاد می‌شود. ضیاءپور، تاثیر بسیار زیادی بر هنر ایران گذاشت.

جلیل ضیاءپور؛ نقاش، پژوهشگر، مؤلف شهیر و ملقب به «پدر نقاشی مدرن ایران»، 30 آذرماه ۱۳۷۸ در ۷۹ سالگی در تهران درگذشت.

این نقاشی استاد زنده یاد فرامرز پیلارام، نمونه‌ای کم‌نظیر از ترکیب خط، رنگ، ریتم، بافت و آیین در هنر مدرن ایران است. اثر نشان می‌دهد چگونه پیلارام توانست زبان خط را به زبان نقاشی تبدیل کند؛ زبانی که نه روایت‌گر متن است، نه صرفاً انتزاعی، بلکه حافظ حافظهٔ فرهنگی ایران در قالب مدرنیسم.

پزشک‌نیا، از لابه‌لای سنت‌های نقاشی ایران، دریچه‌ای را به سمت هنر مدرن روزگارش گشود. او از پیشگامان حقیقی و مهم هنر مدرن در ایران به شمار می‌رود و تاثیر بسیار زیادی نیز بر هنر پس‌از خود به جا گذاشت.

مارکو گریگوریان، هنرمندی چندوجهی بود و تحصیلاتش را در آکادمی هنرهای زیبای رم گذرانده بود. او پس از بازگشت به ایران، نگاهش را هم‌زمان به سوی هنر مدرن و ریشه‌های فرهنگی و هنری بومی دوخت.

نقاشی «زمان بیدار» روشنک ستاری از نظر مفهومی و ساختاری، در گفت‌وگویی میان مدرنیسم و پست‌مدرنیسم قرار می‌گیرد؛ جایی که شهر دیگر صرفاً یک منظر فیزیکی نیست، بلکه جغرافیای ذهن و حافظه جمعی است. نمادگرایی ساعت و چشم‌ها، ادامه سنت تاریخی استفاده از سمبل‌های قدرت، زمان و نظارت است؛ معماری مدرن و اجرای شبانه، …