همه آنها که علیرضا بیرانوند را از نزدیک میشناسند و حتی آنها که به عنوان طرفدار جدی فوتبال پیگیر اتفاقات ریز و درشت هستند و رفتارها و مصاحبههای بیرانوند در یک دهه اخیر را در فضای مجازی و واقعی به یاد دارند، اغلب از همین جمله استفاده کردند: بدبخت شدیم رفت!
اما در عمل، بیرانوند کاری کرد که همه شگفتزده شدیم! با گذشت بیش از ۴۸ ساعت، همانها از جمله چشممان روشن به علیبیروی جدید استفاده میکنند و همه امیدواریم این تغییر مقطعی و تحت تاثیر جو و شرایط نباشد. پولهای کلانی که به باد رفت!
مطلبی آماده کرده بودم که در بازگشت بیرانوند و بعد از فروکش کردن احساسات و سیل تبریکها بابت جایزه توپ طلا برایش بنویسم. اینکه در فوتبال، جوایز و پیروزیها زودگذرند و آنچه میماند، بودن در دل مردم و داشتن حمایت آنهاست. چیزی که ارزش بسیار بیشتری نسبت به جام و افتخار و پول و خانه و ماشین دارد. میخواستم برای بیرانوند بنویسم حرفهای برخی بازیکنان قدیمی که میگویند ای کاش دنبال پول رفته بودیم، همه حقیقت فوتبال ما نیست. آنها به اندازه بقیه و نسبت به زمانه، پول خوب گرفتند اما... به هر دلیل آن سرمایه و ثروت را حفظ نکردند و همه میدانیم چرا اما این سکه، یک روی دیگر هم دارد!
در همین فوتبال بازیکنی داریم که برای ۲۰میلیون تومان بیشتر، قید پیراهن تیم بزرگ و بازوبند کاپیتانی را زد و با آن ۲۰میلیون، آپارتمانی در مرکز تهران خرید. حالا دیگر آپارتمان را ندارد و روزی صد بار پشیمان است اما چه فایده! علی بیرانوند میتواند با دو تلفن صاحب این آدرس را پیدا کند؛ فوتبالیست ملیپوش تیم بزرگ که همین حالا ۱۷۱ سند ششدانگ ملکی -فقط در شهر تهران- به نام اوست، اما حاضر است همه را بدهد و به گذشته برگردد و به خاطر پول، پیراهن تیم بزرگ را نفروشد!
این یکی را بیرانوند شاید بشناسد؛ کسی که خودش شمارش تعداد املاکش را ندارد اما اجاره فقط یکی از این املاک -در میدان مشهور بالای شهر- ماهی ۶میلیارد تومان است، یعنی قرارداد یک فصل تنها ۱۰ درصد ملیپوشان فعلی! …


دانلود از کافه بازار































































































































































