تنبیه مردم و تشویق کارمندان

هفت صبح، محمدرضا یزدی‌زاده|  در روزهایی که ناترازی برق و گاز به بحرانی جدی برای کشور تبدیل شده و هر روز خبری از قطعی‌ها و محدودیت‌ها به گوش می‌رسد، سیاست «تعطیلی و پلمب ادارات دولتی پرمصرف» به عنوان یک راهکار فوری مطرح شده است. اما آیا بستن درهای یک اداره، می‌تواند جلوی هدر رفتن انرژی را بگیرد یا خود به یک مشوق پنهان برای تکرار پرخوری انرژی تبدیل می‌شود؟ در حالی که کارمندان از تعطیلی اجباری استقبال می‌کنند و مردم پشت درهای بسته می‌مانند، این سیاست نه تنها بازدارنده نیست، بلکه پاداشی برای عدم رعایت الگوی مصرف است.

 

واقعیت این است که تعطیلی یک اداره دولتی به دلیل مصرف بالای برق یا گاز، در ظاهر یک تنبیه سازمانی به نظر می‌رسد. اما در واقعیت، این تصمیم برای کارمندانی که در آن اداره مشغول به کار هستند، نه تنها ناراحت‌کننده نیست، بلکه یک تشویق برای تکرار همان رفتار پرمصرف محسوب می‌شود. کارمندی که به جای حضور در محل کار و انجام وظایف روزمره، چند روز مرخصی اجباری می‌گیرد یا حتی دورکاری می‌شود انگیزه‌ای برای کاهش مصرف ندارد؛ حتی ممکن است سایر ادارات نیز برای بهره‌مندی از این تعطیلی، الگوی مصرف خود را تغییر ندهند. این یعنی سیاستی که با هدف کاهش مصرف طراحی شده، عملاً به یک «پاداش غیرمستقیم» برای عدم رعایت الگو تبدیل شده است.

  ‌تنبیه کارمندان، راهکار اصلی

در گام نخست، باید رویکرد تنبیهی تغییر کند. به جای تعطیلی اداره و تحمیل هزینه به مردم، مدیران آن دستگاه دولتی باید توبیخ و جریمه شوند. اگر مدیران یک اداره بدانند که پرمصرفی کارکنانشان منجر به کسر حقوق و جریمه شخصی آن‌ها خواهد شد، قطعاً قوانین و مقررات داخلی وضع می‌کنند تا مصرف انرژی در سازمان تحت مدیریتشان کاهش یابد. این رویکرد، به جای تنبیه جمعی از طریق تعطیلی، مسئولیت را به گردن کسانی می‌اندازد که قدرت تصمیم‌گیری و کنترل رفتار کارکنان را دارند.

  مردم، قربانی اصلی پرمصرفی کارکنان  …