سنت رایج در ارزیابی فعالیت‌های فرهنگی در سالیان اخیر، همواره بر مدار «کمیت‌گرایی مکانیکی» چرخیده است؛ جایی که تعداد بیلبوردها، تیراژ کتاب‌ها و آمار بازدیدهای مجازی، به اشتباه، هم‌ارز با «اثرگذاری» پنداشته می‌شوند.